Os últimos acontecementos relacionados con Manuel Quintana: «a miña ilusión» xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
O auxe de Manuel Quintana
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. O voo do seu capote na pasada Feira de Nosa Señora da Saúde aínda se lembra.
O mozo novilleiro sen cabalos, Manuel Quintana, exerce como a última gran promesa do toureo cordobés nunha tempada prometedora. O rapaz, tutelado como se fose un fillo taurino por Antonio Tejero, apoderado, empresario e exsubalterno de élite, continúa regalando esperanzas a quen anhelan unha figura cordobesa.
Entrena a diario despois de estudar. No fortín que Tejero lle ten preparado na súa propia casa, Quintana esmézase «sen escatimar horas» porque, tal e como explica a ABC, o soño de querer ser alguén no toureo «véo moito máis asequible agora que nunca».
Con ilusión pero coa prudencia de quen exerce «con humildade cada tarde», este virtuoso rapaz conseguiu manter acesa a luz taurina. En apenas uns días regresa en Pozoblanco ante os seus.
Entrevista con Manuel Quintana
-Suma unha vintena de festejos. ¿Imaginábase unha tempada así?
-A desexaba pero non me podía imaxinar verme en tantos sitios. Teño moito que agradecer ao meu apoderado, Antonio Tejero. Sen el non podería estar a conseguir o que levo percorrido.
-Mantén unha relación paternal-filial no taurino con el, ¿non?
-Sí, sí. É que é unha persoa moi significativa na miña vida. Ofrecéume todo e confío plenamente nel. Estoulle moi agradecido, insisto, por todo. E moi contento con el. Porque sei que todo o que me di é para axudarme.
-Ilusionou moito en Córdoba. En Bilbao, fíxose co certame Iván Fandiño. En Dax (Francia), encantou á afección. ¿Que máis se pode pedir para un arranque?
-Pois, non moito. Pero teño a pena de non ter cuajado en Sevilla. Porque foi unha tarde con moito ambiente e as cousas non saíron. Vou pouco a pouco e quero seguir cumprindo os meus propósitos. Considerome un privilexiado por pisar prazas como as que citei.
-Antes de Pozoblanco, La Algaba e Algemesí. Imaxino que con moitas ganas de volver torear na súa terra.
-Moitísimas. Para min é toda unha responsabilidade. Ademais é a praza que xestiona o meu apoderado. É moi motivador poder estar nesa feira tamén.
-¿Como leva que a afección cordobesa xa o coloque como o toureiro a seguir?
-É moi fermoso. É marabilloso saber que a xente vai verte con ganas, con ilusión e que espera de ti algo, que lles respondas. Son consciente do esforzo que iso supón. Un esforzo en quilómetros, en que se gasten cartos seguindoche, comprando entradas… Iso obrigame tamén a responder. É unha responsabilidade. Pero gústame que así sexa.
-¿Vese debutando con cabalos antes de que acabe a tempada?
-Temos outra idea. Queremos facer as cousas cando se vaian dando pasos. Temos na cabeza facelo a próxima tempada. Pero non é algo que me obsesione. Confío cegamente no que me di Antonio e sei que agora aínda non é o momento.
-O significativo que é ter preto a unha persoa que che tutele no toureo…
-Sí que o é, sí que o é. Non é fácil atopar a persoas como Antonio, que che falan de verdade. Que buscan a túa evolución e que se preocupan por ti. Sabendo as dificu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.