Análise: Ross: Romanticismo eslavo

Os últimos acontecementos relacionados con ross: romanticismo eslavo xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Detalles do programa e análise musical

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. O segundo programa da tempada de abono da ROSS ocupano dous compositores que alcanzaron a fama polo seu indubidable acerto melódico, se ben no caso do ruso o seu catálogo contén pezas tanto de indubidable factura romántica como outras máis abruptas e descarnadas.

Se algunha vez se programou ‘A meiga do mediodía‘, Op. 108, B.196 de Dvořák non o lembramos (tampouco é moi coñecida), e non obstante Albiach coñecíaa de memoria, e dicímolo literalmente: sen iso, é difícil poñer en pé o relato narrativo con esas doses descriptivistas, de despiadado realismo máxico.

Para iso, asemade, cómpre coñecer a orquestra o suficiente como para dar vida a un poema sinfónico no que se debuxan os personaxes, as escenas, os sentimentos cun perfilado detallista. O primeiro que chama a atención é como delimita os territorios instrumentais para que se xogue espacialmente cos temas que se asignan, definindo con claridade os planos sonoros.

Outra forma de achegarse é sacudir a árbore dos matices, tanto con delicadeza como para que non quede ningún sen dar. Quedámonos con un par de pianísimos expectantes (da traxedia), nos que destacaba a escuridade do clarinete baixo susurrante, pero tamén -e isto é de nota- o murmurio do trombón e da tuba a ras do son ininterrompido.

E tamén polos xogos tímbricos e melódicos, non deixa de ter mérito que todo isto que se escoita en cada sección se faga cunha orquestra de seis contrabaixos. E non crean que houbo descoido algún coa orquestra para o pianista ruso Dmitry Shishkin nas ‘Variacións sobre un tema de Paganini para piano e orquestra‘, Op. 43 de Rachmáninov.

Virtuosismo e execución dos solistas

Estiveron pulidos os diálogos, a conxunción cos solistas, os axustes, de maneira que o resultado fose unha linguaxe equilibrada. Non queremos caer en tópicos desgastados, e por iso non falar de pianistas rusos como un xénero, porque tan ruso é Sokolov (aínda que nacionalizado español) como Shishkin; e é certo que en ambos sobresaí unha forza ante o piano portentosa, capaz de deixar tremendo o instrumento.

Pero o primeiro tamén pode tocar a Couperin no gran cola e pode soar a clave, e a Shishkin cústalle máis -ou polo menos de momento é imposible-, indubidablemente porque é máis novo, cheo de fogosidade e séntese moi a gusto na zona alta do teclado, poñéndoa á proba. Queremos dicir que a franxa medio-baixa apenas soou o suficiente.

Con todo, o virtuosismo do pianista está fóra de toda dúbida, especialmente nas seccións polifónicas ou, máis difícil aínda, polirítmicas, que non obstante expuxo con claridade meridiana, dando mostra de que será un pianista excelente cando se acouguen eses ardores.

As propinas dixéronnos todo: ‘Scherzo‘ de Prokofiev, de novo exultante ante a fogosa dificultade dos seus pentagramas, fronte á delicada peza de -cremos entender- de Medtner, compositor tamén ruso. Se adoitan queixarnos dos pianistas que abusan da sordina, aquí alegromos de que por fin a empregase, permitindo ver un son máis proporcionado, non tan brillante nin tan exaltado: é dicir, o de hoxe e, esperamos, o do mañá.