Antón Louro, exdirixente do PSOE con unha dilatada traxectoria en administracións locais, autonómicas e estatais, faleceu este venres en Pontevedra aos 73 anos. Louro, nacido en Carnota en 1952, era lembrado polas súas responsabilidades no Concello de Pontevedra, na Xunta e no Goberno central, e polo seu papel na expansión do modelo urbano pontevedrés ao longo de varias décadas. Os seus compañeiros e adversarios subliñaron o seu talante cultural e a súa lealdade política, trazos que marcaron a súa carreira pública entre 1989 e 2014. A morte do político provocou reaccións de dirixentes rexionais que valoran o seu compromiso co socialismo e con Galicia.
Formado politicamente no seo do PSOE local, Louro ocupou un escano na Corporación municipal durante oito anos repartidos en dous mandatos, e foi figura clave en distintas etapas da vida política pontevedresa. En 1995 encabezou a candidatura como número dous de Miguel Ángel Montero Vaz, entón aspirante á Alcaldía, e tras as eleccións permaneceu como concelleiro do segundo partido ata 1999. Foi nese ano cando o nacionalista Miguel Anxo Fernández Lores alcanzou a Alcaldía, converténdose no primeiro alcalde de esquerdas da cidade desde a restauración democrática, un xiro que situou a Louro na oposición municipal.
O seu regreso á política local produciuse en 2011, cando a militancia socialista o elixiu como cabeza de lista para as municipais. A decisión tomouse nun contexto interno complicado que supuxo, entre outras consecuencias, o desprazamento de Teresa Casal, líder sinalada até entón por moitos como a referencia indiscutible do partido na cidade. O resultado electoral foi duro para o PSOE, que obtivo só tres dos 25 concelleiros, mentres que o BNG e o PP conseguiron once cada un, pero as circunstancias levaron a un acordo de goberno que cambiou as expectativas políticas locais.
O pacto co BNG, pechado en menos dun mes, deu lugar ao terceiro bipartito entre nacionalistas e socialistas en Pontevedra e situou a Louro como tenente de alcalde e responsable das áreas de Urbanismo, Obras Urbanas, Vivenda e Estacionamentos. Desde esas competencias impulsou proxectos que, segundo os seus partidarios, contribuíron á expansión ordenada do modelo urbano da cidade en zonas como a avenida de Lugo e a rúa Santa Clara. Do mesmo xeito, promoveu actuacións en barrios e espazos concretos como Blanco Porto, a rúa Manuel Leiras Pulpeiro e o contorno da Facultade de Belas Artes, que quedaron asociadas á súa xestión municipal.
A súa estada no goberno local, con todo, non estivo exenta de tensións internas: o único enfrontamento público con Lores que transcendeu foi en 2014, relacionado coa prórroga do contrato de xestión de residuos e a planta de tratamento, unha disputa que non chegou a maiores pero que puxo de manifesto as dificultades da coalición en momentos puntuais. Máis alá dese episodio, a traxectoria de Louro estendéuse durante vinte e cinco anos en distintas administracións, con paso pola Xunta de Galicia e polo Goberno central, onde ocupou cargos de responsabilidade vinculados á xestión pública.
Compañeiros e rivais políticos destacaron o seu perfil como «un socialdemócrata de pés a cabeza», e subliñaron a súa formación e cortesía persoal. O expresidente Touriño reivindicou publicamente a lealdade e o compromiso de Louro con Galicia e co proxecto socialista, mentres que o propio Miguel Anxo Fernández Lores sinalou que Louro quería á cidade e colaborou para facer de Pontevedra un lugar mellor, en palabras que circularon tras terse coñecido o seu falecemento. Estas manifestacións reflicten a percepción dunha figura solvente na xestión e respectada no trato persoal.
No balance da súa carreira, a aportación de Louro ao urbanismo local convive co
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.