Hai tradicións que se miden en socios ou en orzamentos, e outras que se miden en paraugas. Este 8 de setembro, Pontevedra optou polas segundas. O ceo descargou sobre a Boa Vila durante boa parte da tarde e, aínda así, o centro da cidade encheuse para acompañar á Virxe do Camiño no seu percorrido procesional anual. A auga marcou a paisaxe —decenas de paraugas abertos flanqueando a imaxe—, pero non borrou a cita do calendario devocional pontevedrés.
Unha das poucas procesións que resisten no casco urbano
Convén deterse nun dato de contexto: as procesións urbanas dentro da Boa Vila son hoxe case unha rareza. A da Virxe do Camiño, que como cada ano atravesa a coñecida como milla de ouro, converteuse por dereito propio nunha das últimas grandes manifestacións públicas de relixiosidade popular no corazón da cidade. E a súa persistencia planta unha pregunta interesante: que sostén estas celebracións cando tantas outras foron perdendo arraigo?
A resposta parece combinar o comunitario e o xeneracional. Na comitiva participaron fieis de todas as idades e, entre eles, como é habitual cada ano, os nenos que fixeran a Primeira Comuñón. Non se trata, polo tanto, dun rito reservado a un núcleo de devotos veteranos, senón dun evento que se renova con cada camada de fregueses.
Gaitas, tambores e unha banda militar no percorrido
O compoñente musical foi tamén protagonista. Gaitas, tambores e pandeiretas acompañaron a imaxe durante o traxecto, xunto á banda de tambores e cornetas da Brilat. Que unha unidade militar participe nunha procesión parroquial non é anecdótico: fala dun vínculo histórico entre o castrense e o festivo-relixioso que en Galicia segue vivo en varias celebracións locais.
A saída produciuse ás 19.00 horas desde a parroquia da Virxe do Camiño, seguindo o itinerario tradicional polo centro. Boa parte dos asistentes camiñou baixo a choiva, mentres outros preferiron esperar a chegada da comitiva en puntos fixos do percorrido.
Máis que unha procesión: o peche dunha novena
O que moitos veciños viran pola rúa foi en realidade o último acto dun ciclo máis longo. A celebración do 8 de setembro —día da patrona parroquial— puxo fin a unha novena iniciada o 31 de agosto. Nove días de preparación para unhas horas de rúa e igrexa: a proporción di moito de como funciona a devoción organizada, onde a procesión é só a punta visible.
O programa continuou despois no templo co rezo do rosario ás 19.30 e unha misa solemne ás 20.00. O peche, xa ás 21.00 horas, foi dos máis socorridos e á vez máis efectivos da cultura galega: un viño español comunitario para rematar de selar a festa.
A festa como termómetro de comunidade
É tentador ler estas celebracións como simple folclore, pero a súa capacidade de convocatoria nun día de mal tempo suxire outra cousa: que as festas patronais seguen funcionando como termómetro de cohesión das barriadas. Cando a choiva non disuade, é que a cita importa. E se ademais arrastra as novas xeracións a través da Primeira Comuñón e da música tradicional, a cadea de transmisión parece garantizada, canto menos por agora.
En definitiva, Pontevedra demostrou este 8 de setembro que a devoción á Virxe do Camiño aguenta mellor a auga que a indiferenza. A estampa dos paraugas escoltando a patrona quedará, seguramente, como unha das imaxes singulares da festividade: a proba de que as tradicións non se defenden con discursos, senón saíndo á rúa.
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña