miércoles, 9 de septiembre de 2026 | Galicia, España
ÚLTIMA HORA Lei dos netos e dereito ao voto: que cambia trala suspensión cautelar do Supremo
Galego Castelán

Chuvia, paraugas e gaitas: así resistiu Pontevedra a súa cita coa patrona do Camiño

Chuvia, paraugas e gaitas: así resistiu Pontevedra a súa cita coa patrona do Camiño

Hai tradicións que se miden en socios ou en orzamentos, e outras que se miden en paraugas. Este 8 de setembro, Pontevedra optou polas segundas. O ceo descargou sobre a Boa Vila durante boa parte da tarde e, aínda así, o centro da cidade encheuse para acompañar á Virxe do Camiño no seu percorrido procesional anual. A auga marcou a paisaxe —decenas de paraugas abertos flanqueando a imaxe—, pero non borrou a cita do calendario devocional pontevedrés.

Unha das poucas procesións que resisten no casco urbano

Convén deterse nun dato de contexto: as procesións urbanas dentro da Boa Vila son hoxe case unha rareza. A da Virxe do Camiño, que como cada ano atravesa a coñecida como milla de ouro, converteuse por dereito propio nunha das últimas grandes manifestacións públicas de relixiosidade popular no corazón da cidade. E a súa persistencia planta unha pregunta interesante: que sostén estas celebracións cando tantas outras foron perdendo arraigo?

A resposta parece combinar o comunitario e o xeneracional. Na comitiva participaron fieis de todas as idades e, entre eles, como é habitual cada ano, os nenos que fixeran a Primeira Comuñón. Non se trata, polo tanto, dun rito reservado a un núcleo de devotos veteranos, senón dun evento que se renova con cada camada de fregueses.

Gaitas, tambores e unha banda militar no percorrido

O compoñente musical foi tamén protagonista. Gaitas, tambores e pandeiretas acompañaron a imaxe durante o traxecto, xunto á banda de tambores e cornetas da Brilat. Que unha unidade militar participe nunha procesión parroquial non é anecdótico: fala dun vínculo histórico entre o castrense e o festivo-relixioso que en Galicia segue vivo en varias celebracións locais.

A saída produciuse ás 19.00 horas desde a parroquia da Virxe do Camiño, seguindo o itinerario tradicional polo centro. Boa parte dos asistentes camiñou baixo a choiva, mentres outros preferiron esperar a chegada da comitiva en puntos fixos do percorrido.

Máis que unha procesión: o peche dunha novena

O que moitos veciños viran pola rúa foi en realidade o último acto dun ciclo máis longo. A celebración do 8 de setembro —día da patrona parroquial— puxo fin a unha novena iniciada o 31 de agosto. Nove días de preparación para unhas horas de rúa e igrexa: a proporción di moito de como funciona a devoción organizada, onde a procesión é só a punta visible.

O programa continuou despois no templo co rezo do rosario ás 19.30 e unha misa solemne ás 20.00. O peche, xa ás 21.00 horas, foi dos máis socorridos e á vez máis efectivos da cultura galega: un viño español comunitario para rematar de selar a festa.

A festa como termómetro de comunidade

É tentador ler estas celebracións como simple folclore, pero a súa capacidade de convocatoria nun día de mal tempo suxire outra cousa: que as festas patronais seguen funcionando como termómetro de cohesión das barriadas. Cando a choiva non disuade, é que a cita importa. E se ademais arrastra as novas xeracións a través da Primeira Comuñón e da música tradicional, a cadea de transmisión parece garantizada, canto menos por agora.

En definitiva, Pontevedra demostrou este 8 de setembro que a devoción á Virxe do Camiño aguenta mellor a auga que a indiferenza. A estampa dos paraugas escoltando a patrona quedará, seguramente, como unha das imaxes singulares da festividade: a proba de que as tradicións non se defenden con discursos, senón saíndo á rúa.

C

Carmen Dorado

Periodista especializada en cultura y sociedad gallega. Colaboradora habitual en medios digitales del noroeste peninsular.

Deja tu comentario

Tu email no será publicado. Los comentarios se revisan antes de aparecer.

🇪🇸 Castellano