Borja Iglesias, dianteiro do Celta de Vigo, amosouse onte pesaroso pola dificultade que aínda afrontan os futbolistas homosexuais para facer pública a súa orientación, nunha entrevista co xornal francés L’Équipe antes do partido de ida dos oitavos de final da Liga Europa contra o Olympique de Lyon. O atacante santiagués sinalou que, a pesar das transformacións sociais das últimas décadas, moitos profesionais seguen sen sentirse seguros para falar abertamente por medo a perder o acadado. A conversa, que tivo lugar o 10 de marzo de 2026, serviu para que o xogador reflexionase sobre a homofobia no fútbol de élite e a súa propia postura ao respecto.
Iglesias explicou que ao longo da súa traxectoria nunca recibiu a confidencia dun compañeiro sobre a súa homosexualidade, un dato que o leva a medir a magnitude do problema dentro dos vestiarios. Esa ausencia de testemuños persoais lévao a pensar que a combinación de presión mediática, institucional e de club impide a moitos plantexarse unha saída pública. O dianteiro insistiu en que a sensación de risco —perder contratos, aceptación ou mesmo oportunidades deportivas— é unha barreira real que condiciona decisións privadas de carácter íntimo.
Aínda que recoñeceu avances na visibilidade e os dereitos LGTBI no ámbito social, o futbolista galego subliñou que o deporte profesional mantén inerciais que dificultan a normalización. Sinalou que o fútbol masculino de alto nivel resultou historicamente un espazo que ensalza a virilidade e a fortaleza, valores que non sempre deixan sitio á diversidade afectiva. Por iso, na súa opinión, as medidas culturais e educativas dentro de clubes, federacións e ligas seguen sendo imprescindibles.
Na charla con L’Équipe, Iglesias valorou ademais a influencia de figuras públicas que alteraron os estereotipos sobre o futbolista. Para el, nomes como David Beckham e Guti axudaron a ampliar o repertorio do que pode ser a masculinidade no fútbol: introduciron outras formas de expresión e de aparencia que, segundo o dianteiro, facilitaron certa liberdade a xeracións posteriores. Non obstante, engadiu, esa transformación estética non elimina por si soa as dinámicas de exclusión nin garante contornos de confianza para quen poida ser vulnerable.
Medo e silencio dentro dos vestiarios
O atacante vigués amosouse, ao mesmo tempo, moderadamente optimista. Asegurou que estamos máis preto que no pasado de que un futbolista de primeiro nivel faga pública a súa homosexualidade, aínda que subliñou que aínda queda moito camiño ata a súa total normalización. Iglesias explicou que a percepción de estar «máis preto» débese a cambios de actitude entre os afeccionados e á maior visibilidade mediática, pero que as consecuencias persoais e profesionais para o xogador que decida falar seguen a constituír un freo importante.
No mesmo reportaxe, o futbolista abordou tamén o papel dos deportistas nos debates sociais e políticos. Aplaudiu que Kylian Mbappé alzase a voz contra o extremismo no contexto das eleccións francesas e considerou admirable que persoas con tanta repercusión utilicen o seu altavoz para denunciar ameazas democráticas. Ao mesmo tempo, mostrou comprensión cara a compañeiros como Unai Simón, que optan pola prudencia e por non implicarse publicamente en determinadas polémicas, e recoñeceu que a presión por posicionarse é un fenómeno complexo e persoal.
As declaracións de Iglesias reabren en España o debate sobre a homofobia no deporte e a necesidade de políticas máis activas por parte de clubes, federacións e asociacións de futbolistas. Especialistas consultados noutras ocasións sinalaron que a creación de protocolos de apoio, campañas de sensibilización e garantías contra represalias son pasos necesarios para que calquera
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.