Un acto político no medio dunha protesta anunciada
A inauguración dunha exposición no CGAC debería ser un fito puramente artístico. Con todo, a apertura de ‘Illa Ignorada’ converteuse nun termómetro inesperado do malestar que recorre o sector cultural galego. O que o público atopou non foi só un percorrido por obras rescatas do almacén, senón o eco dunha crise de confianza que leva tempo xestándose.
A presenza do máximo responsable da Consellería no acto non conseguiu acalar as críticas. Pola contra, a protesta liderada polo colectivo Vegliota transformou o vestíbulo do museo nun foro de reivindicación. A cuestión de fondo non é o valor das obras expostas, senón a profunda desafección que xerou o proceso de designación da nova dirección do centro. Non se trata dun simple desacordo cun nome, senón dun cuestionamento ao modelo de gobernanza das institucións culturais públicas.
‘Illa Ignorada’: un título que define dúas realidades
A mostra, que rescata pezas valiosas da colección do CGAC nunca antes presentadas ao público, é unha viaxe ao patrimonio oculto do museo. Pero o título da exposición adquire unha dimensión política incómoda para a administración. Mentres unhas obras saen do esquecemento, un sector activo da comunidade artística denuncia sentirse deliberadamente ignorado nas decisións clave que afectan ao futuro da institución. A coincidencia é tan perfecta que resulta inevitable establecer o paralelismo entre a arte rescata e as voces que claman por ser escoitadas.
Esta dualidade converte a exposición nun espello incómodo. A Consellería celebra a recuperación do legado artístico, pero a sombra da controversia ameaza con eclipsar calquera logro curatorial. A ironía da situación non pasou desapercibida para os asistentes: a arte que fala do olvidado coincide cunha protesta que clama contra o olvido institucional do criterio profesional.
As grietas dun sistema de designación
O conflito transcende á persoa finalmente seleccionada. O que subxace é unha queixa estrutural sobre como se elixen os xestores da cultura pública en Galicia. A reiteración das protestas por parte de Vegliota —que volve poñer o foco na Consellería— evidencia que a polémica non é un feito puntual, senón a punta do iceberg dun descontentamento latente. A falta de consenso e a opacidade denunciada polos manifestantes son o reflexo dun modelo que xera desafección cada vez que hai un relevo nun posto directivo.
A Consellería defende a legalidade do procedemento, pero o ruído das protestas demostrou que a legalidade formal non basta para construír liderazgos sólidos. A confianza do sector é un capital que non se decreta, séga mediante a participación real e a transparencia. O clima vivido na inauguración suxire que ese capital está baixo mínimos e que a nova dirección arrastra xa un lastre de lexitimidade que dificultará a súa labor.
A encrucillada definitiva para a política cultural
O CGAC asómase a un precipicio. A dirección que tome a Consellería nas próximas semanas definirá o clima cultural da legislatura. Ignorar o descontento profundo que aniña no gremio artístico equivalería a converter o museo nunha illa, tal como suxire o nome da mostra. Pero unha illa sen pontes co seu entorno está condenada á irrelevancia.
A dinámica de confrontación recurrente suxire que o problema é sistémico. A forma de designar aos xestores culturais en Galicia necesita unha revisión urxente que poña a transparencia e a participación no centro do proceso. Do contrario, o CGAC corre o risco de converterse no reflexo exacto da súa última exposición: unha illa ignorada polos que deberían ser o seu principal activo.
O futuro do museo depende da capacidade da administración para escoitar e rectificar. A exposición ‘Illa Ignorada’ descubriu unha ferida que non cicatrizará con declaracións institucionais. Fánse falta xestos concretos que demostren un cambio real na forma de xestionar a cultura. A comunidade artística galega falou con claridade: non quere ser unha illa ignorada, senón un arquipélago de voces que construiran xuntos o futuro do CGAC.
Fonte: El Correo Gallego.
