Fernando Alonso serve de tentación ao volante, pero para o condutor medio galego imitar ao piloto non é só unha temeridade: é un gasto. Co prezo do combustible aínda en niveis elevados respecto da última década, cada quilómetro supón un custo que non sempre compensa o pouco tempo que se aforra acelerando nos desprazamentos diarios.
Velocidade, consumo e tempo: o que non se ve
O funcionamento dos motores de combustión non é lineal: a velocidades moi baixas, por debaixo de 20 km/h, o consumo por quilómetro disprásase debido a perdas por arranques e freos frecuentes; e a velocidades moi altas, o rozamento e a resistencia aerodinámica fan que cada litro recorra menos distancia. Entre ambos extremos existe unha franxa de eficiencia que moitos condutores non respectan por preza ou por hábito.
Se se analiza un percorrido habitual duns 10 quilómetros por cidade ou estrada convencional, o aforro de tempo por ir «rápido» adoita ser limitado. A modo de exemplo orientativo, unha viaxe a 40 km/h fronte a 60 km/h pode supoñer aforrar apenas tres ou catro minutos en traxectos curtos, mentres que o consumo pode aumentar un 15-25% segundo o vehículo e o estilo de condución. Eses porcentaxes, multiplicados polo prezo actual da gasolina, tradúcense en visitas máis frecuentes á estación de servizo e nun gasto mensual perceptible para as economías domésticas.
Ademais do combustible, conducir máis rápido encarece outros conceptos: maior desgaste de pneumáticos e freos, máis probabilidade de multas e, no peor dos casos, sinistros con custo económico e humano. «A diferenza de custo por minuto non compensa case nunca», explica un técnico de taller consultado en Vigo, que prefire manter a discreción no seu nome. «Moitos clientes veñen por un consumo excesivo e ao mirar a súa forma de conducir detectan aceleróns, cambios tardíos e frenadas bruscas».
Galicia nótaa no peto: patróns de mobilidade e antecedentes
En Galicia estas decisións teñen un impacto particular. A dispersión poboacional, sobre todo nas provincias de Ourense e Lugo, obriga a moitos a percorrer traxectos longos sen alternativas fiables de transporte público. As autovías como a A-6 e a do Eixe Atlántico concentran boa parte do tráfico comarcal, pero nos desprazamentos urbanos as rúas estreitas e as rotondas propias das nosas cidades reducen a vantaxe de pisar a fondo.
Non é a primeira vez que a factura do transporte privado se volve tema de debate na comunidade. Tras os picos de prezos que viviu o mercado europeo en 2022, a sensibilización sobre consumo e eficiencia aumentou, pero a práctica diaria non sempre acompasa o discurso. Moitas familias seguen calculando o coche na lista de gastos fixos: combustible, seguro, impostos e mantemento. Cada litro que se consome de máis por unha condución agresiva entra nesa conta e, ao final de mes, pesa.
Ademais, as estratexias municipais e autonómicas para desincentivar o uso do coche nas áreas máis congestionadas —zonas de baixas emisións en cidades como A Coruña ou Vigo— engaden outro elemento económico: nalgúns casos o aforro por evitar multas ou restricións compensa, incluso, replantexar horarios e modos de desprazamento.
Alternativas e próximos pasos: como aforrar sen perder tempo
A primeira medida é práctica e barata: moderar o pé dereito. Manter unha velocidade constante, utilizar o cambio en revolucións optimizadas e anticiparse ao tráfico evita aceleracións e frenadas que incrementan o consumo. Para os desprazamentos interurbanos, manter velocidades de cruceiro en torno a 90-100 km/h na autopista adoita ser máis eficiente que ir ao límite; en cidade, deixar máis tempo para o traxecto reduce a tentación de correr.
A dixitalización tamén faci
