O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) confirmou a absolución dun traballador dun hotel de Santiago que en setembro de 2025 fora exonerado pola Audiencia Provincial da Coruña dos cargos de agresión sexual e acoso formulados por unha compañeira. A Sala do Civil e Penal desestimou o recurso presentado pola acusación particular e considerou que a sentenza apelada estaba suficientemente motivada. O tribunal baseou a súa decisión na existencia de contradicións relevantes na versión da denunciante e na falta de elementos obxectivos que corrobren os feitos denunciados.
A resolución do TSXG ratifica íntegramente a sentenza ditada pola Audiencia na que se relataba a relación previa entre ambos empregados e se poñía en cuestión a consistencia do testemuño que sustenta a acusación. A denunciante recurrera a absolución cualificándoa de «ilóxica e irracional» e alegando unha incorrecta valoración das probas, sobre todo da súa declaración. O tribunal superior, con todo, entendeu que non existen defectos que xustifiquen a anulación do resolto en primeira instancia.
Segundo os feitos probados pola Audiencia, ambos exercían as súas funcións no mesmo establecemento hostaleiro, co acusado a cargo do comedor e a denunciante como camareira. Entre 2018 e 2019 mantiveron episodios de relacións sexuais consentidas e unha comunicación por WhatsApp que foi incorporada ao proceso. Un dos episodios obxecto de análise tivo lugar en setembro de 2019, cando coincidiron nunha habitación do hotel e mantiveron relacións; ademais, o expediente recolle un incidente no que o acusado lle agarrou do brazo á muller durante unha discusión laboral.
O xuízo sustentouse, en esencia, en dúas versións antagónicas, a da denunciante e a do acusado, e na valoración conxunta de testemuños, informes periciais e documentación achegada. Os compañeiros de traballo citados como testemuñas non presenciaron os supostos feitos e os informes médicos só acreditaron un posterior trastorno anxioso-depresivo da muller. O TSXG lembra que, se ben ese diagnóstico é compatible co relato da denunciante, non equivale por si só a proba da comisión dun delito.
A sala reafirma así mesmo a aplicación do principio xurídico in dubio pro reo: cando faltan probas concluintes que desvirtúen a presunción de inocencia debe resolverse a dúbida a favor do acusado. Sobre esa base, a Audiencia ditou a absolución e o tribunal superior considerou que a decisión estaba debidamente argumentada e non padecía vicio na motivación. En consecuencia, o recurso da acusación particular foi rexeitado e non se impuxeron costas nesta segunda instancia.
A acusación particular, que xa manifestara a súa disconformidade coa primeira sentenza, aínda dispón dunha vía extraordinaria: o recurso de casación ante o Tribunal Supremo, ao que podería acudir se decide esgotar a vía xudicial. Fontes xudiciais consultadas subliñan que a confirmación do TSXG pecha a fase da xurisdición autonómica, pero que a polémica procesual pode alongarse se a parte recorrente opta por litigar na cúspide do sistema xudicial.
No ámbito social e xurídico, este caso exemplifica a complexidade das causas por supostas agresións no contorno laboral cando a proba directa escasea. Os tribunais, explican especialistas en dereito penal, deben equilibrar a protección das vítimas coa garantía da presunción de inocencia, o que en ocasións conduce a decisións que xeran debate público e divisións de criterio. A valoración probatoria resulta clave cando as declaracións non se complementan con elementos obxectivos que permitan reconstruír os feitos con certeza.
Para o acusado, a confirmación xudicial supón o levantamento definitivo, por agora, da carga penal que pesaba sobre el no ámbito au
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.