Vinte e catro anos despois do asasinato de Déborah Fernández-Cervera, a moza viguesa cuxo cadáver apareceu desnudo e con semen introducido artificialmente xunto a unha estrada en 2002, a súa familia decidiu facer públicas as irregularidades dunha investigación que califican sen tapujos como un «paripé». O caso durme o sono dos arquivos xudiciais mentres o rastro de chapuzas policiais se acumula. O certo é que a instrución pasou por unha decena de equipos diferentes e atesoura protocolos incumpridos, declaracións tomadas con 17 anos de atraso e un disco duro formatado baixo custodia da propia Policía.
Os feitos: un sumario sementado de sombras
A noite do 21 de abril de 2002, Déborah saiu da súa casa en Vigo para reunirse con amigas. Nunca regresou. O seu corpo apareceu dous días despois nunha cuneta da estrada de Camposancos, no concello de O Porriño, desnudo e con sinais de violencia sexual. A autopsia inicial, con todo, non recolleu restos biolóxicos que anos despois saírían á luz grazas á exhumación forzada por máis de 200.000 firmas cidadás. Alí está a clave: o esperma atopado no corpo segue sen ter dono coñecido.
Basta con mirar a lista de chamadas do móbil de Déborah para atoparse con 28 números ausentes no rexistro oficial. Peor aínda: o dispositivo non recolle nin as comunicacións do día da súa desaparición nin as dos días anteriores. «Aquí hai algo que non encaixa», sostén fontes do entorno familiar, que recordan que o aparato estuvo baixo custodia policial durante meses. Un axente da época, preguntado ante o xuíz, respondeu con repetidos «non lembro» a pesar de que as actas dos interrogatorios aparecen asinadas por el. Demasiado tempo perdido.
A consecuencia inmediata deste cúmulo de despropósitos foi o arquivo do caso. A familia Fernández-Cervera abriu unha nova recollida de sinaturas para esixir ao Ministerio do Interior que a UCO da Garda Civil tome o relevo dunha investigación que consideran viciada de orixe. Non é menor o dato de que a propia xuíz instrutora chegou a preguntarse por que a Policía non preservou probas fundamentais.
Contexto e antecedentes: unha década de equipos rotativos
Convén lembrar que, ao longo destes 24 anos, o sumario cambiou de mans polo menos dez veces. Cada novo equipo policial empezaba practicamente de cero, sen acceso completo aos atestados anteriores ou con informes extraviados. A familia denuncia que nunca se realizou unha análise exhaustiva do entorno social da vítima nin se interrogaron a tempo persoas clave. Unha desas declaracións cruciais tomouse 17 anos tarde, cando os recordos xa eran difusos e as testemuñas, nalgúns casos, habían falecido.
A situación lembra a outros casos de desaparicións en Galicia que se han enquistado por falta de medios ou de vontade política. A diferenza aquí é a contundencia dos fallos técnicos: un disco duro formatado baixo custodia oficial, restos biolóxicos ignorados na primeira autopsia e un informe policial que omitiu preguntas básicas. Non parece casualidade que a xuíz arquivase a causa ao considerar que, sen novas probas, non era posible avanzar. O número fala por si só: cero imputados en dúas décadas de traballo.
