Mentres o resto de España bate os seus propios rexistros históricos de tráfico de viaxeiros durante este mes de xullo, os tres aeroportos galegos pintan un panorama completamente á contracorrente. A rede de infraestruturas aéreas da comunidade rexistrou unha caída do 7 % na súa cuota de mercado respecto ao mesmo mes do ano anterior. Un bache estacional que destapa a fragilidade estrutural das conexións da rexión na plena tempada alta turística.
Trens abarrotados, terminais baleiras
Ninguén pode dicir que os galegos se quedaran na casa este verán. A ninguén se lle escapa que o transporte alternativo está a experimentar unha presión demográfica poucas veces vista. Mentres as pistas de aterraxe perden *fuel*, os trenes de longa distancia acumulan día tras día sen ofrecer nin unha soa plaza libre. Demasiada coincidencia. O transporte por estrada tampouco se queda atrás nesta fuga cara adiante do transporte terrestre, rexistrando uns porcentaxes de ocupación realmente notables que se ven impulsados, en gran medida, polos descontos tarifarios aplicados aos viaxeiros máis novos.
É aí onde xorde a paradoxa da mobilidade en Galicia. Quen queira sair ou entrar na comunidade estas semanas ten serias dificultades para facelo por vía aérea, pero atópase cun colapso previo nas estacións de ferrocarril e nas estacións de autobús. O saturado panorama terrestre contrasta de forma brutal coa perda de peso específico do transporte aéreo, que simplemente non logra reter aos viaxeiros nin atraer as novas rutas necesarias para sostener a cuota de mercado. A fuga de 38.245 pasaxeiros nun só mes é un aviso aos navegantes.
O triunfo histórico do resto de España fronte ao bache galego
O certo é que a comparativa do sector aéreo resulta verdadeiramente dolorosa para os intereses galegos. Convén lembrar que o mes pasado a suma conxunta de todos os aeroportos estatais conseguiu alcanzar o mellor dato histórico do mes de xullo dende que existen rexistros consolidados no país. Todo o territorio español celebra cifras récord, ensanchando a súa rede de conexións internacionais e de voos de cabotaxe, pero esta marea non levanta a economía aeroportuaria galega.
O recorte acumulado pola rede da comunidade ascende xa a 38.245 viaxeiros menos respecto ás cifras absolutas rexistradas no mesmo mes do ano pasado. Non é un dato illado que repercuta drasticamente no conxunto do ano, pero non é menor o dato se se ten en conta o contexto. Esta caída abrupta de case corenta mil usuarios encadea unha dinámica preocupante que o bloque de infraestruturas galegas arrastra dende hai varios meses, demostrando unha total incapacidade para engancharse ao repunte xeneralizado do turismo e da mobilidade nacional.
O modesto paso adiante de Alvedro
Difícil atopar un rescoldo de luz no medio deste escuro balance xeral. Poucas veces un porcentaxe positivo sabe a tan pouco nun escenario de recesión severa. Dos tres aeródromos cos que conta a comunidade, unicamente o complexo coruñés de Alvedro logra manter a cabeza fóra da auga. E facelo, ademais, cunha contribución moi tímida: apenas mil pasaxeiros máis que en xullo do exercicio anterior. Un incremento puramente simbólico que evita o cero, pero que está moi lonxe de compensar o severo desplome xeneralizado.
O estancamento das infraestruturas en A Coruña, Santiago e Vigo está directamente ligado á hibernación do tráfico aéreo tradicional. Esta desconexión das grandes rutas europeas e dos fluxos vacacionais nacionais por aire condena a Galicia a un relativo illamento estratéxico. Alí está a clave dun problema que trasciende o puramente económico para instalarse de pleno no fracaso das políticas de conectividade. Tres terminais. Tres loitas constantes. Unha mesma deriva silenciosa.
