O Tribunal Supremo volveu pechar unha porta ao equipo de goberno da cidade de Las Burgas. A institución municipal ve como a súa estratexia xudicial se desinfla tras a inadmisión do recurso de casación relacionado coa destitución da persoa que ocupaba a intervención local. Lonxe de asumir a derrota legal, a actual corporación insistirá agora en levar esta disputa ata o Tribunal Constitucional nunha batalla que xa se antoxa eterna.
Un xiro procesal que complica ao equipo de goberno
Coñecendo os entrecantos da xustiza administrativa española, non sorprende que o litixio haxa durado tanto. A ninguén se lle escapa que a Sala do Contencioso-Administrativo do alto tribunal decidiu non admitir a trámite a queixa presentada polos servizos xurídicos do Concello. ¿O motivo esgrimido polos magistrados para lavarse as mans do asunto? Simplemente, consideran que o caso non aporta o interese legal necesario como para xerar doctrina xurispruencial.
Anteriormente, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) xa había dictaminado a nulidade deste cese. Convén lembrar que o tribunal galego, con sede en A Coruña, había analizado con lupa a potestade da Administración local para apartar a un cargo destas características das súas funcións. Ao negarse a revisar o fondo do asunto, o Supremo dá por válidas e firmes as conclusións previas da xustiza autonómica. Demasiado tempo perdido en estratexia.
O blindaxe dun posto clave nas arcas públicas
O papel do interventor xeral non é un mero trámite burocrático. Falamos do máximo responsable de fiscalizar cada euro que entra e sae das arcas do edificio consistorial. Dende a Praza Maior ourensana ata o último barrio periférico, calquera contrato, licitación ou gasto corrente pasa polo filtro deste departamento. Por iso, cando un goberno municipal decide cesar a esta figura de forma unilateral, as alarmas saltan en todo o panorama institucional.
Quen controla o ritmo do gasto público, controla en gran medida o pulso político dunha cidade. A xustiza é especialmente celosa á hora de garantir a independencia técnica destes funcionarios. Basta con mirar o sucedido noutras corporacións da comarca para entender a magnitude do problema. Non é menor o dato de que os tribunais adoitan poñer freo aos intentos de remover aos responsables de control financeiro sen causas plenamente xustificadas. A lei ampara a autonomía da función pública fronte aos cambios de signo político.
Do contencioso ao encaixe de bolos constitucional
Co rexeitamento do Supremo sobre a mesa, ao equipo de goberno non lle queda máis marxe de manobra que acudir á última instancia xudicial dispoñible no país. Levar un expediente desta natureza ante o Tribunal Constitucional responde a un intento de demostrar que se puideron vulnerar dereitos fundamentais durante o proceso administrativo. Con todo, as posibilidades de éxito reducense drasticamente nesta fase.
Ver á persoa afectada recuperando o seu despacho na Casa do Concello xa é unha imaxe habitual nos pasillos municipais. A presenza deste cargo técnico nas sesións plenas, sentado a escasos metros do conselleiro, simboliza o profundo desencontro entre o poder político e a legalidade vixente. Mentres tanto, a oposición local non perdoa a oportunidade de sinalar o desgaste acumulado. O custo institucional é elevado. A cifra de recursos legais acumulados neste fronte fala por si soa.
O custo dunha estratexia que se dilata no tempo
Difícil resulta entender a xestión diaria dun concello con este tipo de frentes xudiciais permanentemente abertos. Un recurso de amparo non é un trámite áxil. Require meses, cando non anos, de instrución, presentación de alegacións e esperas nas bases xurídicas madrileñas.
