Cando alguén pronuncia a palabra «tesouro», a imaxination voa cara a cofres piratas ou xoias de reis. En Galicia, sen embargo, o maior botín do territorio non está feito de ouro de conquista nin de pedras preciosas: son case dous quilos e medio de ouro traballado hai máis de tres milenios, e descansan hoxe nunha vitrina protexida. É o chamado Tesouro de Caldas de Reis, un conxunto da Idade do Bronce que segue a ser unha das pezas arqueolóxicas máis valiosas da comunidade.
Achado por casualidade, valorado pola ciencia
O conxunto apareceu no termo municipal de Caldas de Reis, en Pontevedra, durante traballos fortuítos a finais do século XX. O que alguén puido tomar por ferro vello resultou ser un depósito ritual do Bronce Final: lingotes e fragmentos de ouro acumulados, probablemente cunha finalidade ceremonial ou de atesouramento, por comunidades que habitaban o noroeste peninsular hai uns 3.000 anos.
A peza principal, un magnífico torque ou colar de ouro, converteuse en emblema da arqueoloxía galega. O seu valor non é monetario —aínda que o prezo de mercado do metal sería considerable— senón documental: fala dunha sociedade capaz de organizar a extracción, o trabalho metalúrxico e a distribución de materiais preciosos moito antes da chegada de Roma.
A outra cara da moeda: o risco do roubo
Pero gardar un tesouro tamén xera responsabilidade. A rede de museos de Galicia custodia coleccións de valor incalculable que, en contadas ocasións, foron obxectivo de sonados roubos. A historia da arte está salpicada de asaltos espectaculares a museos e catedrais: atracos que duran minutos, sistemas de seguridad rebentados e obras desaparecidas durante décadas, cando non para sempre.
Un obxecto arqueolóxico non vale só polo seu material: vale por todo o que conta. Perdelo é perder un capítulo enteiro do noso pasado.
Por iso a pregunta sobre como se protexe o patrimonio é tan pertinente como a pregunta sobre como se atopou. Vitrinas blindadas, control de accesos, seguros e plans de emerxencia son parte do trabalho invisible que realizan os museos galegos cada día, lonxe da imaxe glamourosa do visitante que contempla unha peza milenaria.
Do xacemento á vitrina: un dilema permanente
O caso de Caldas de Reis tamén plantea debates de fondo. Onde deben exhibirse os grandes achados: cerca do seu lugar de orixe ou nas grandes capitais culturais? Que condicións de conservación esixe un ouro de tres milenios? Como facer que o público valore estes obxectos sen converter a súa exposición nun risco de seguridade?
Mentres a ciencia arqueolóxica avanza, a figura do achador local —o achado casual por un particular— segue a ser frecuente en Galicia, terra rica en castros, mámoas e depósitos de bronce. A lei obriga a comunicar calquera achado fortuíto ás autoridades, garantindo que pezas como a de Caldas de Reis acaben en mans públicas e non no mercado negro.
O Tesouro de Caldas de Reis recordános, en definitiva, que a riqueza de Galicia non está só na súa paisaxe ou na súa gastronomía: tamén nun pasado milenario que merece —e necesita— ser protexido coa mesma paixón coa que foi descuberto.
Información adiantada en exclusiva por La Voz de Galicia.
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita