A actualidade informativa vese marcada por Concha de Ouro ‘Los domingos’, Arrebato, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
Premios e protagonistas do Festival
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Por sorte, non se cumpriron os prognósticos máis habituais e temidos neste Festival de que a Concha de Ouro fose unha extravagancia do xurado, e Juan Antonio Bayona, presidente, e o resto dos seus membros decidiron premiar co seu máximo galardón a ‘Los domingos’, a película de Alauda Ruiz de Azúa que envolve co mellor pano cinematográfico unha historia insólita entre as portadas da actualidade.
A máis impactante, delicada, armónica e ecuánime (e diríase que a mellor) de cantas competían nesta setenta e terceira edición do Festival de San Sebastián, cun argumento valente narrado con intelixencia e sutileza e con todos os elementos precisos, os personaxes axeitados, para que a súa historia transmita todos os dilemas, colisións, dúbidas éticas e certezas espirituais que contén.
A liña da súa esencia argumental é que unha nena de 17 anos, perfectamente asentada no mundo, familia, colexio, amigos e ilusións xuvenís, sente a chamada da fe e que Deus a require para unha vida de retiro monacal.
Alauda Ruiz de Azúa, que conectou tan ben co espectador nas súas obras anteriores, ‘Cinco lobitos’ e a miniserie ‘Querer’, consegue igualmente aquí que o seu pequeno e transgresor milagre cinematográfico, tan afastado da algarabía mental e moral que nos rodea, crepita de ideas, emocións e intrigas, e sexa, ademais dunha proposta seria e profunda sobre ‘a pegada’ da fe e a forza de crer en Deus, unha película entretidísima e perfectamente interpretada e interpretable.
Unha indiscutible Concha de Ouro.
Recoñecementos e mencións especiais
O Premio Especial do Xurado para José Luis Guerín e a súa tamén fermosa, humanista e poética ‘Historias del buen valle’ remata de completar o bordado do Palmarés deste ano.
Un deses documentais cheos de vida, fogonazos de felicidade e tamén de dramas que nos mergulla nun barrio periférico de Barcelona no que se cruzan relatos, estradas, vías de ferrocarril, emigración, recordos dun pasado no que o concepto de progreso era algo distinto e moito máis saudable.
Podería parecer que ‘Maspalomas’, a outra película española que se situara con forza entre as favoritas, quedou algo postergada no Palmarés, e é certo que podería ter acadado algún premio maior, pero o de interpretación para o seu protagonista, José Ramón Soroiz, é un xusto botín que sinala as dificultades, cambios físicos e psicolóxicos que padece o personaxe.
Os directores, José Mari Goenaga e Aitor Arregi, asumen un gran risco na maneira de contar esta historia de homosexualidade e vellez que percorre o camiño da frivolidade extrema nun paraíso gay ata a máxima sensibilidade a ambos lados do armario.
E percorrelo non é doado.
Este premio de interpretación principal compartírono José Ramón Soroiz coa actriz chinesa Zhao Xiaohong, pola película ‘Her heart beats in its cage’, na que se interpreta a si mesma, unha muller que matou ao seu marido, estivo dez anos encarcerada e saíu da cadea para vivir unha vida normal co seu fillo.
Non é unha interpretación que rasgue as costuras, pero ela celebrouno ao recoller o premio cun discurso moi inolvidable e prolongado en
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.