En desenvolvemento: o Arte Sacro sevillano comeza o camiño para conseguir a Indicación Xeográfica Protexida (IGP)

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, a arte sacra sevillácomeza o seu camiño. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Un dos grandes anuncios da primeira xornada da exposición de arte sacra no Parlamento Europeo foi o anuncio do primeiro paso para conseguir protección oficial sobre as obras dos artistas. Este mércores, o eurodeputado popular Juan Ignacio Zoido matizou que ese recoñecemento que se propuxo e que se vai perseguir é o de Indicación Xeográfica Protexida (IGP). Os trámites para levar a cabo esa proposta aínda non comezaron, pero o martes púxose a primeira pedra coa reunión entre o alcalde de Sevilla, José Luis Sanz, e Zoido coa Dirección Xeral de Industria da Comisión Europea para estudar mecanismos de protección para a arte sacra sevillá. A diferenza da denominación de orixe, que se outorga a produtos agroalimentarios realizados en todas as súas fases de produción nunha zona xeográfica delimitada, a Indicación Xeográfica Protexida é unha protección algo menor que pode aplicarse a ámbitos como o da artesanía dun determinado lugar. Este camiño foi emprendido con anterioridade, por poñer un exemplo, pola industria do calzado de Valverde del Camino. Para que a idea non caia en saco roto, a pelota agora recae nos profesionais do gremio, que son os que teñen que mobilizarse e pedir formalmente o recoñecemento. O presidente da Asociación Gremial Sevillana de Arte Sacro, Francisco Carrera Iglesias, asegurou que se porán en marcha coa máxima brevidade posible para iniciar os trámites. Iso debe contar co apoio do Concello e conseguir o visto e prace da Xunta de Andalucía. Dela, a solicitude elévase ao Goberno, que é quen debe presentala formalmente ante a Comisión Europea, onde se examina cada caso e se decide se se concede ou non. As xestións deben tramitarse na Oficina de Propiedade Intelectual da Unión Europea (Euipo), que se atopa en Alacante. A consecución deste recoñecemento suporía que ninguén podería realizar obras iguais ás dos artistas sevillanos, como se viu recentemente con deseños plaxiados por completo a artistas do arte sacro en talleres de bordados paquistaneses. Por unha banda, establécese un canon á protección do produto e, por outra, suporía que o procedemento de impugnación dos produtos copiados sería moito máis rápido. Outro dos puntos fortes desta protección é que permitiría agrupar todas as disciplinas do arte sacro, non só as do bordado, que é a que actualmente está máis exposta pola competencia desleal dos talleres de Paquistán. Estarían baixo ese mesmo paraugas os escultores, tallistas, orfebres… con todo, para poder acoutar o campo de acción e de protección, o arte sacro necesitará rexistrar os deseños, algo moito máis complicado que noutros casos. Se non, sería unha tarefa subxectiva diferenciar unha peza de arte sacra sevillá da doutra procedencia, por exemplo, dentro do noso país. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sobre o tema.

É importante salientar que este tipo de situacións non ocorren no baleiro. Os antecedentes históricos e o contexto socioeconómico actual xogan un papel fundamental na comprensión completa destes eventos. Expertos na materia sinalaron que a converxencia de múltiples factores creou as condicións propicias para o desenvolvemento actual dos acontecementos.

Desde diferentes sectores ergueron voces que ofrecen perspectivas variadas sobre o tema. Mentres algúns analistas