En desenvolvemento: Irrumpe no COAC unha chirigota de Tenerife e lévase a carga gaditana: «campións, Campións»

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, irrompe en coac chirigota tenerife. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

nn

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A quinta sesión de preliminares no COAC agardaba unha sorpresa coa penúltima actuación da noite. Presentábase no escenario a chirigota de Santa Cruz de poseerife ‘Los Legías con G’, cun tipo de lexionarios de Roma en formación listo para o ataque. E ben que asaltaron e atacaron a un público que permanecía expectante ante tal obra que xa se amosaba inconexa e que comezaban coa presentación tras chamar ao campo de batalla «en posición de canto». «Pretoriano, canto de cantar». Arrincaban ben: «Por fin estou aquí por ti, hoxe xa logrei o que soñei, cantar no Falla unha vez». «O lexionario xa chegou». Aínda que os tempos distaban moito do que se consideraría unha presentación ao uso, saíron ao paso como puideron, con algunha interrupción tímida de aplausos ao non distinguirse de forma clara tanto os diferentes inicios como o final en si. «A túa arte non poderei igualar», cantaban. Esta ¿chirigota? ou murga arrancaba unha primeira parte do repertorio no que poderían ser os dous primeiros pasodobres ou algún máis, nunha modalidade que eles chaman a canción da risa na súa terra. «Chegou a lexión, fíxate que corpos, máis vale que te rías e que rompas en aplausos porque se non eu caio abaixo», dicían. Seguían cunha musicalidade e un tempo diferentes, ao seu estilo, máis propios dun concurso de talentos televisivo que do Carnaval gaditano. Vese que non tiñan visto ben de qué ía o concurso. Os aplausos e os berros de ‘Chirigota, chirigota’ non se fan esperar coa retranca que caracteriza ao Falla. A suposta adaptación do seu Carnaval ás regras do concurso é simplemente para estudo. Tras este primeiro avance cantado chegaba o turno dos cuplés, que ían de dous en dous, cun humor indescifrable ata para os máis expertos. Logo veu o espectáculo en maiúsculas. Rufián o cabreiro púxose enérxico e bailou unha bachata coa súa romana, que tiña incluso unha flor de flamenca no pelo. A cousa seguía, aínda que xa case ninguén sabía que viña… «Ao barrio da Viña de festa» e a Canalejas, ao Pópulo, ao Mercado… O teatro viña abaixo a berros de ‘Chirigota, chirigota’ mentres eles cantaban o seu estribillo e Rufián seguía coa súa bachata e a súa romana. Nun curto espazo de tempo, o cabreiro fixo das súas cun baile xenuíno para o respetable que non entendía nada, pero seguía o xogo a berros de ‘Ole, ole’. Parecía que ía saír voando cando o chamaron formalmente ‘Superman’. Aínda quedaba o mellor. Ían dar todo no popurrí. Cantaron a historia de Rufián cun soniquete curioso con letras recoñecibles propias de temas veraniegos. O público estaba animado con berros e palmas. A partir de aquí aparece Xulio César que en teoría non podía falar pero de súpeto si. Máis de 20 minutos de actuación que parecía non ter fin. De súpeto comezan as imitacións, ¿por que non? Un deles arrinca por Chiquito de la Calzada contando chistes sobre Cádiz. Os silbidos non se fan esperar e os ‘Ole, ole’ a partes iguais. Logo saen Valdano, Cruyff e ata Raphael tocando madeira, cantando á súa maneira. «Outra, imos», dicían. «O home orquestra non vai a parar», cantaban. Nun outro golpe de sorte púidose escoitar ata un galo, mentres cantaban «Quero que me deas un bico nada máis». Unha charanga familiar de festa, para rematar o espectáculo. O público rendeuse e canta ‘Campeones, campeones’ e ‘chirigota, chirigota’ con esa carga gaditana tan característica. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sobre e