En desenvolvemento: ¿Por que cada vez se extirpa máis a vesícula?

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, ¿por que cada vez se. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

A vesícula: un órgano descoñecido

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Hai quen non sabe nin que a ten nin onde se ubica.

A vesícula é un órgano pequeno, moi descoñecido, con forma de pera, que se atopa na parte superior dereita do abdome, xusto debaixo do fígado. A súa función é almacenar e concentrar a bilis que produce o fígado.

Cando se contrae, expulsa a bilis ao intestino por un conduto para axudar a dixestionar os alimentos, sobre todo as graxas. É como o apénafirma, ninguén se lembra del ata que doe. E a solución cando molesta é a mesma: extirpar. Non teñen outro tratamento e podemos vivir sen elas.

Cada vez máis xente presenta molestias na vesícula e acaba quitándosela. «Agora mesmo os trastornos da vesícula e da vía biliar son o primeiro motivo de consulta e de ingreso nunha planta de hospitalización nos servizos de dixestivo. O máis frecuente, en concreto, é a colelitíase (formación de pedras na vesícula biliar) e as súas complicacións«, asegura a doutora Mercedes Pérez Carreras, xefa de Sección de Medicina do Aparato Dixestivo do Hospital Universitario 12 de Octubre, quen confirma que a patoloxía da vesícula é cada vez máis prevalente nos países occidentais como España.

Factores de risco e causas do aumento

Fánse máis cirurxías por diversas causas: «Por unha banda, o aumento da esperanza de vida porque a idade é un dos factores de risco para desenvolver pedras e síntomas. Tamén os cambios nos hábitos alimentarios fan que haxa unha maior prevalencia de obesidade e sobrepeso, que predispoñen a outros factores de risco de cálculos«, comenta o doutor José María Lopesino, especialista en Cirurxía Xeral e do Aparato Dixestivo da Clínica Universidade de Navarra, que engade: »Outro motivo que aumentou as cirurxías nos últimos anos é que se realizan máis probas de imaxe en revisións, nas que se detectan pedras ou pólipos con maior frecuencia. E por último, que cada vez se desenvolven máis técnicas mínimamente invasivas, que diminúen o risco de complicacións e facilitan a recuperación, polo que hai máis facilidade para realizar esta intervención«.

A maioría dos cálculos nos países occidentais son de colesterol. Este e as sales biliares, que conforman a bilis, teñen que manter un equilibrio. O problema xurde cando ese balance se rompe porque hai máis colesterol ou menos sales biliares.

Sobresátúrase, pérdese o equilibrio e fórmanse cristais que, capa a capa, acaban formando cálculos. Cando a vesícula se contrae, eses cálculos poden provocar dor na parte superior dereita do estómago do paciente, xusto debaixo das costelas. Tamén poden experimentarse náuseas e vómitos, así como sensación de indixestión e gases.

Esta patoloxía está a aumentar por unha serie de factores persoais e ambientais asociados á sociedade occidental. «Están a susceptibilidade individual ou a predisposición xenética, pero tamén outras enfermidades que favorecen a aparición de colelitíase como a diabetes, o colesterol alto ou o aumento de triglicéridos», explica a doutora Pérez Carreras.

Outras circunstancias que propician a aparición de pedras son a obesidade, o ceo e a perda de peso rápida por dietas extremas ou cirurxía bariátrica. «Perder máis de 1,5 kg á semana favorece a súa aparición porque chega máis colesterol á bilis e a proporción cambia», advirte.

«Con a diabetes hai unha diminu