A actualidade informativa vese marcada por Raphael pecha noites na Maestranza: ‘raphaelísimo’, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
O regreso de Raphael aos escenarios
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análisis detallado. Nun xiro inesperado do destino, a vida mesma, Raphael pasou de ofrecer catro concertos co seu ‘Victoria Tour’ no Palacio de Congresos y Exposiciones de Sevilla a, tres días despois, detererse en seco tras ser diagnosticado dun linfoma cerebral.
O linarense ten varias datas máis de aniversario que a oficial, o 5 de maio, e cumpridos os 82, apenas seis meses despois do aviso, volveu subirse aos escenarios. «A saúde é a que me afastará deles, eu non podería despedirme, estaría morrendo en cada concerto», dixo nunha entrevista a este medio en 2023, hai dous setembros, con motivo da súa actuación nas mesmas táboas nas que se subiu este sábado, as da Plaza de Toros de la Maestranza.
Por esta razón, o público transxeracional que o admira acode á convocatoria coa convicción de que o intérprete se atopa en pleno estado de forma. E de que maneira. Haberá sido un milagre ou un pacto con quen habita no inferno, pero Miguel Rafael Martos Sánchez volveu tan ‘Raphaelísimo’ como sempre, aínda que algo máis comedido, cunha profesionalidade intachable.
O andaluz dá «conciertazos», non «conciertitos», por iso nunha das súas vidas felinas, ¿a penúltima?, vestiuse de trobador francés. Cántalle á vida, á fermosa e á sufrida, sen arrepentimentos, paso a paso, latido a latido, ‘padam, padam’.
Hai un fío resistente que aínda tira dos seus brazos nos seus peculiares bailes, a súa voz diamantina, o brillo prateado da súa elegancia no seu paseo vitorioso cara a unha nova oportunidade. Raphael encheuse do calor dos sevillanos na súa entrada ao coso maestrante, en pé para recibir ao divo que, tras ‘La noche’, demostrou que ‘Yo sigo siendo aquel’ (o éxito de 1985, non confundir co tema co que representou a España en Eurovisión) e despois quedouse cómodo, desfixouse da chaqueta, interpretou ‘Cierro mis ojos’, e xa en ‘Digan lo que digan’ sentouse nun sillón para descansar de tanto derroche de enerxía inicial.
Un repertorio para todas as xeracións
Era a súa gran velada; gozouna e fixo gozar aos asistentes, embruxados pola calidade da súa gorxa, a capacidade da súa memoria, a resistencia das súas forzas. Na cadeira durou pouco e toda a praza aplaudiu con denodo o esforzo.
Raphael demostrou que conserva todas as facultades vocais e a súa capacidade dramática intacta. Seguiu desgranando éxitos, namorando á cámara, acompañado ao violín en ‘Si no estuvieras’.
Merece unha mención especial os dez músicos que o elevan ata o máis alto con idéntica exquisitez á súa forma de interpretar. Nese repaso a seis décadas de música, o cantante dedicou a parte central do concerto ao seu homenaxe á canción francesa que tanto lle influíu nos seus comezos e que o ano pasado gravou nun disco, ‘Ayer… aún’.
Especialmente os de Édith Piaf: ‘Padam Padam’, ‘La vie en rose’ ou un hipnotizante ‘Himno al amor’. Encanta a afeccionados de todas as idades e inclúe no seu repertorio desde os temas máis románticos ata ritmos máis popeiros, o Fillo Predilecto de Andalucía explora tamén noutras terras.
Outro derroche con ‘Malena’, un tango que incluiu no seu disco ‘Te llevo en el corazón’. Segue sen parar e sen falar e multiplícase por tres (nas pantallas) para contar o despeito de ‘Estuve enamorado de ti’ e o leve m
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.