**A traxectoria de Faustino Vilabrille, natural da Fonsagrada, deixa un legado que trasciende fronteiras: desde as parroquias asturianas ata os proxectos humanitarios en Centroamérica e África.**
A morte dun sacerdote sempre deixa un baleiro na comunidade que o viu crecer e naquelas onde exerceu o seu ministerio. Pero cando esa vida se dedicou durante máis de seis décadas ao servizo pastoral, á cooperación internacional e ao acompañamento dos presos, a perda adquire unha dimensión que vai máis alá do ámbito relixioso. É o caso de Faustino César Vilabrille Linares, nacido en 1936 na parroquia de Santo André de Logares, no municipio lucense da Fonsagrada, e falecido este xoves aos 90 anos.
A súa historia é a de tantos galegos que, formados no norte da península, acabaron desenvolvendo a súa labor en lugares moi afastados do seu lugar de orixe. Vilabrille formouse no Seminario de Oviedo, onde a súa vocación encontrou un camiño que o levaría primeiro a Asturias e, máis tarde, a proxectos solidarios en Ruanda e Guatemala. Unha traxectoria que combina a vida parroquial máis tradicional cun compromiso social que marcou boa parte da súa actividade.
Unha vocación temperá e un ministerio itinerante
Vilabrille foi ordenado sacerdote en 1962, nun momento de profundos cambios na Igrexa católica. O seu primeiro destino foi a parroquia de San Nicolás de Avilés, onde exerceu como coadjutor ata 1964. Ese mesmo ano asumiu a rexencia de San Juan de Muñás, en Luarca, unha responsabilidade que compaxinaba co seu seguinte encargo: a rexencia de San Miguel de Trevías, onde permaneceu ata 1970. Pero a súa vinculación con esta última parroquia non terminou aí, xa que continuou como ecónomo ata 1981.
A carreira pastoral de Vilabrille non se limitou ao traballo nas parroquias. Entre 1972 e 1981, compaxinou a súa labor coa inspección de Formación Religiosa de EGB na Vicaría de Occidente, un cargo que lle permitiu supervisar a ensinanza relixiosa nunha época na que a escola pública española atravesaba profundas transformacións.
En 1982 incorporouse como coadjutor á parroquia de San Melchor de El Cerillero, en Xixón, onde desenvolveu unha intensa actividade durante anos. Foi precisamente nesta cidade asturiana onde compaxinou o seu traballo parroquial con dous dos compromisos que máis marcaron a súa traxectoria: a Pastoral Penitenciaria e as Misións. Dous ámbitos aparentemente distintos pero que comparten un mesmo fío condutor: a atención a quen vive nos márgenes, xa sexa pola súa situación de privación de liberdade ou pola súa falta de recursos básicos.
A dimensión solidaria: Ruanda e Guatemala
A faceta missionera de Vilabrille foi, probablemente, a máis descoñecida para o gran público, pero a que maior impacto tivo fóra de España. A súa colaboración con proxectos en África, especialmente en Ruanda, produciuse nun contexto histórico delicado. Hai que lembrar que este pequeno país centroafricano sufriu un dos conflitos máis cruentos do século XX, e a presenza de cooperantes e missioneiros resultou fundamental para a reconstrución do tecido social.
Pero foi en Guatemala onde Vilabrille deixou unha pegada máis visible. Da man de Cooperación Internacional de Cáritas, impulsou durante anos o proxecto «Auga para todos e todas», unha iniciativa destinada a facilitar o acceso á auga mediante a recollida de auga de choiva. Un proxecto que, nun país con graves problemas de acceso á auga potable en zonas rurais, supuxo unha mellora sustancial na calidade de vida de numerosas comunidades.
