Fe e asfalto en Xermade: unha misa a pé de estrada volve pedir o arranxo da LU-170

O asfalto deteriorado e o risco de accidentes levaron a un sacerdote da provincia de Lugo a recuperar unha fórmula de protesta infrecuente. Na parroquia de Momán, no concello de Xermade, a demora das administracións públicas derivou nun acto relixioso e reivindicativo en plena vía. A concentración está convocada para este xoves, día 16, ás 11.00 horas.

O punto exacto da cita é o quilómetro 20 da estrada LU-170. Unha localización estratéxica e moi meditada, xa que a fonte convocante a describe como un dos tramos máis degradados de toda esta infraestrutura. O obxectivo da eucaristía non é outro que presionar á Xunta de Galicia para que asuma o compromiso de mellorar unha vía que une Momán con Xermade e outras parroquias e municipios da comarca da Terra Chá.

A orixe dunha protesta espiritual

Non é a primeira vez que a relixión e o activismo veciñál danse a man nesta zona da xeografía galega. O mesmo impulsor desta iniciativa xa protagonizou un acto similar no ano 2024, cando celebrou unha misa exactamente no mesmo lugar e polo mesmo motivo. Aquela primeira concentración buscaba visibilizar o abandono da rede viaria autonómica, mais o paso dos meses evidencia que a situación estrutural non mellorou e o estado da calzada segue xerando alarma entre os condutores habituais.

Cómpre lembrar que a LU-170 exerce como unha arteria fundamental para a mobilidade diaria dos residentes nesta zona norte da provincia. Falamos dunha estrada de titularidade autonómica. A falta dun firme axeitado obriga a circular con extrema precaución, un escenario que as comunidades locais consideran totalmente inaceptable para o tráfico rodado do século XXI. O estado actual do pavimento obriga a soportar buratos e desperfectos continuos, un factor de risco evidente para os vehículos.

O templete do quilómetro 20

Converter nun beiril deteriorado nun espazo de culto e protesta é a iniciativa dun sacerdote que decidiu erguer a voz polos seus fregueses. Neste caso, a liturxia transfórmase nunha ferramenta de presión política directa. Demasiado tempo de inacción. O acto combina dous elementos inseparables para o convocante: a vertente espiritual, mediante un exercicio de fe que implora protección para tódolos usuarios que transitan por este eixo; e a esixencia directa ás institucións competentes para que afronten unha reparación urxente.

A ninguén se lle escapa que a oración non arranxa o firme. As demandas veciñáis apuntan directamente á consellería competente en materia de infraestruturas, reclamando actuacións tanxíbeis e un compromiso real de mantemento. A mensaxe subxacente rezuma claridade: a poboación de Momán e das parroquias limítrofes considera que ten o mesmo dereito que o resto dos galegos de transitar por unha infraestrutura segura, digna e en condicións óptimas. A celebración dun oficio relixioso a pé de estrada pon de manifesto ata que punto chegaron os niveis de desesperación.

Un conflito que transcende o local

O estado da rede autonómica de estradas é un tema recurrente en moitas zonas rurais da comunidade. As comarcas do interior galego dependen case por completo das súas vías de comunicación para soster o seu tecido social e económico. Manter estas infraestruturas en bo estado non debería depender de mobilizacións cidadás nin da iniciativa particular de cargos relixiosos, senón do cumprimento estrito das obrigas administrativas por parte dos organismos públicos.