O columnista Jenaro Castro publicou o 11 de marzo de 2026 en La Región un artigo titulado «Furia épica» no que acusa ao Goberno de Pedro Sánchez de empregar o pacifismo como pancarta electoral mentres, segundo o autor, se desenvolvían despregamentos militares relacionados cun conflito en Oriente Medio. Na súa columna, escrita desde Ourense, Castro denuncia unha suposta contradición entre as consignas públicas do Executivo e actuacións concretas no terreo, que interpreta como unha maniobra con fins políticos. O texto enlaza a conmemoración do 11M cunha crítica ao uso instrumental da memoria e da política exterior do Executivo.

O artigo repasa unha serie de feitos que o propio columnista presenta como incompatibles co «non á guerra» exhibido pola esquerda: a saída de aeronaves e buques desde territorio español cara a operacións contra Irán, a presenza dunha fragata española en augas de Chipre e a participación no derrubo dun mísil en Turquía, son, nas súas palabras, exemplos dunha política exterior “contraditoria”. Estas afirmacións formúlanse como reproches directos ao Executivo e como argumentos para sosteñer a idea de que hai unha estratexia comunicativa dirixida ao voto. Castro utiliza ademais imaxes retóricas para subliñar o seu reproche e ligar a actuación gubernamental a un cálculo electoral.

O columnista sitúa a súa crítica no marco da lembranza do atentado do 11 de marzo, subliñando que a ameaza do terrorismo islamista non desapareceu e que, na súa opinión, esa realidade obriga a unha resposta seria e coherente. Desde esa perspectiva, admite que hai escenarios nos que o emprego lexítimo da forza é defendible —cando se vulneran dereitos humanos ou existe risco de proliferación nuclear— pero reproba a mestura do pacifismo retórico con accións belixerantes. Esa dobre lectura da política exterior é o núcleo da peza e o motivo polo que Castro fala de «furia épica».

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A columna desenvolve unha crítica política máis ampla: sostén que o sanchismo practica unha gobernanza baseada na improvisación, na hipocrisía e na procura de réditos electorais a curto prazo. Segundo o autor, o discurso de superioridade moral acompáñase de decisións que contradicen as proclamas públicas e xeran confusión na opinión pública. Esa constatación serve ao articulista para cuestionar a coherencia da lideranza e a capacidade do Goberno para ofrecer explicacións convincentes.

No seu argumento, Castro lembra episodios previos que, ao seu xuízo, ilustran a ambivalencia do Executivo, como a xestión do uso de bases estranxeiras en España ou a utilización de consignas en actos e marchas. É importante sinalar que estas referencias se presentan como interpretacións do columnista sobre decisións políticas e non como constatacións xudiciais ou administrativas. O debate sobre os límites do pacifismo e as obrigas internacionais de España fronte á UE e á OTAN aparece como o telón de fondo da columna.

No plano institucional, a tensión entre a retórica pacifista e as obrigas de defensa colectiva non é nova: os gobernos que integran alianzas militares deben conciliar mensaxes públicas con compromisos operativos. Quen defende a actuación europea e atlántica argúen que contribuír á defensa conxunta pode ser compatible coa procura da paz, mentres que os críticos ven en cada despregamento unha contradición política. A peza de Castro insírese nese debate e personalízao na figura do presidente.

A columna xa abriu reaccións en redes e foros de opinión, onde partidarios e detractores do Goberno interpretan os feitos de xeitos opostos; non obstante, no propio texto non figuran respostas oficiais que contradigan ou confirmen as acusacións concretas que o autor formula. Esa ausencia reforza a esixencia que plantea Castro: maior transparencia e explicacións públicas cando a política exterior toca asuntos sensibles que afectan á seguridade e á memoria colectiva.

O artigo de Pedro Sánchez —sic— ou mellor dito, a crítica ao presidente que desenvolve Castro, engade un ingrediente máis á polarizada discusión política previa a futuros comicios. Fronte á retórica e á sospeita de instrumentalización, o editorial demanda que as decisións que implican o uso da forza se expliquen con rigor e que o debate público se nutra de datos verificables e argumentos que vaian máis aló do lema. En última instancia, a peza plantea unha cuestión central: como conciliar a aspiración á paz coas responsabilidades dun Estado integrado en alianzas internacionais.