Riazor convértese nun improvisado paraíso tropical: está A Coruña perdendo a súa fama de refuxio climático?

A imaxe da praia de Riazor ateigada de bañistas nunha xornada de mediados de xuño xa non sorprende tanto como hai unha década. O que antes era unha excepción reservada a contados días de verán, comeza a repetirse cunha frecuencia que convida á reflexión. Onte, o areal coruñés ofrecía unha estampa máis propia do Mediterráneo que do Atlántico: toallas, sombrillas e corpos tostándose ao sol nunha cidade onde, ata non hai tanto, o xersei era case un complemento obrigatorio incluso en xullo.

O fenómeno que desmonta os vellos tópicos meteorolóxicos

Durante xeracións, os coruñeses presumían dun clima que evitaba os extremos térmicos. A cidade gañárase a pulso o apelativo de «refuxio climático», un lugar onde a calor sufocante era unha rareza e as noites sempre frescas garantían un descanso reparador. Con todo, os datos acumulados polos servizos meteorolóxicos nas últimas décadas debuxan unha realidade moi distinta.

O que antes era un acontecemento digno de mención –superar a barreira dos trinta graos– está a converterse nun feito cada vez máis habitual. É certo que, en termos estatísticos, acadar esa temperatura segue a ser pouco frecuente se se compara con outras latitudes. Pero a tendencia é clara: nos últimos trinta anos rexistráronse tantos episodios de calor intenso como nos sesenta e seis anos anteriores. Isto non é unha simple casualidade meteorolóxica, senón un síntoma de algo moito máis profundo.

Expertos consultados por este periódico explican que a atmosfera está a responder ás emisións de gases de efecto invernadoiro, e que as cidades costeiras do norte peninsular non son inmunes a este fenómeno global. De feito, algúns modelos climáticos apuntan a que episodios como o vivido onte en Riazor poderían volverse máis frecuentes nas próximas décadas, alterando por completo a identidade climática da rexión.

Máis aló do termómetro: o impacto social dun clima que cambia

A calor non só se mide en graos centígrados, senón tamén en cambios de hábitos. A imaxe da praia chea a mediados de xuño dá pistas sobre como os coruñeses están a adaptar o seu estilo de vida a unhas condicións que antes non existían. As terrazas énchense antes, as ventás permanecen abertas ata tarde e os ventiladores esgotan nas tendas. Pero esta adaptación ten un custo.

O turismo, por exemplo, podería verse beneficiado a curto prazo: unha A Coruña máis cálida atrae visitantes que buscan sol sen os extremos do sur. Con todo, os expertos advirten de que o equilibrio é delicado. Se as temperaturas seguen subindo, a cidade podería perder ese atractivo diferencial que a facía única. Ademais, a calor afecta á saúde pública, incrementa o consumo enerxético e pon presión sobre uns servizos municipais que non estaban deseñados para ondas de calor recorrentes.

As praias urbanas como Riazor convértense así no termómetro social do cambio climático. Alí onde antes había espazo de sobra, agora hai que buscar oco. E non é só cuestión de afluencia puntual: as temperaturas da auga tamén están a cambiar, modificando os ecosistemas mariños e afectando á práctica do surf, un dos deportes emblemáticos da cidade.

A paradoxa dos récords: calor extrema nun clima temperado

Resulta chamativo que, a pesar de que os últimos anos foron considerados «máis cálidos do normal» polos organismos oficiais, non sempre se acadase o limiar dos trinta graos. Esta aparente contradición revela a complexidade do clima coruñés. Non abonda con que suban as temperaturas medias; para que o mercurio se dispare fan falta condicións moi concretas: masas de aire africano, ausencia de vento do nordés e unha certa estabilidade atmosférica.

Pero cando esas condicións se dan, o resultad