Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Javier Ruibal transforma Teatro Alameda. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Traxectoria de Javier Ruibal
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Javier Ruibal (El Puerto de Santa María, 1955), é un músico todoterreo, con corenta e cinco anos de carreira ás súas costas, ou mellor dito, na guitarra, compañeira de composición e de escenario.
Desde que en 1983 publicou o seu primeiro disco, ‘Duna’, ata ‘Saturno Cabaret’ realizado en 2023, foron quince os álbums editados, aos que se engaden a banda sonora de películas como ‘Atún y chocolate’, ‘Lejos del mar’ ou ‘Arena en los bolsillos’. Poucos saben que a música do desaparecido programa de televisión ‘Ratones colorados’ é súa, e que compostou temas para artistas tan diversos como Sara Baras, Martirio, Ana Belén, Javier Krahe, Mónica Molina ou Pasión Vega.
Foi o segundo portuense, tras Rafael Alberti, que pronunciou o pregón do Carnaval de Cádiz e recibiu a medalla de Andalucía en 2007. En 2020 chegoulle desde o cine un recoñecemento nacional como foi o Premio Goya á mellor canción orixinal pola súa canción ‘Intemperie’ da película do mesmo nome de Benito Zambrano.
O espectáculo ‘Saturno Cabaret’
Afirma con humor gaditano que está na ‘liña de saída’ por iso de ter cumprido os 70 anos, «aínda que me sinto como se tivese 65», e quizais esa enerxía levouno a subir de novo ao escenario acompañado por nove músicos no Teatro Alameda de Sevilla o 9 de outubro, para realizar un espectáculo titulado ‘Saturno Cabaret’, o título do seu último disco.
‘Saturno Cabaret’ é unha evocación do cabaret dos anos 50, nun lugar onde había moitos naqueles anos, unha cidade grande e porto aberto como Barcelona, aínda que podería ter sido en calquera outra cidade. É unha homenaxe á xente deses tempos, á paciencia e á resistencia que tiveron.
Desde a carencia, a persecución, a prohibición, eles souberon buscarse o camiño para evadirse aínda que fose dúas horiñas. Afirma o slogan do disco, ‘as penas quedan fóra, agárdanche á saída’.
Pero mentres esta xente estaba no cabaret, unha broma picante, un muslo cunha liga…, mira que cousa tan inocente, un pouco de glamour e lantexolas lles daba a estas pobres criaturas unha fantasía que a vida diaria non lles outorgaba.
– ¿Neste imaxinario do cabaret estaría tamén o ‘Pay-pay’ de Cádiz?
– Si, pero moito máis doméstico, máis pequeno. Houbo un tempo en que os cabarets eran o pre-prostíbulo, e despois deixaron de selo, eran só cabarets, enfocados no baile, na canción… O curioso é que cando descubriron o teatro romano de Cádiz, o escenario do teatro o Pay-Pay estaba xusto detrás.
A arte era algo moi lúdico e de privilexiados e claro preto poñíase xente que podía sacar rendibilidade á noite, nas noites de Roma, na noite dos tempos, na noite do franquismo, na longa noite da especie humana.
– ¿Onde quedou o cabaret?
– Perdéronse, aínda que eu espero que quede na memoria da xente que o viveu. Eu non o vivín, pero hai algunha xeración que aínda o lembra. E eu espero que ‘Saturno cabaret’ sirva de chamada de atención contra o reaccionarismo tan tremendo que está a ocorrer de súpeto, con xente que invoca a ‘man dura’ coma se iso fose algo de nada.
Riñen, mandan, persiguen e prohiben…, esas invocacións de ti
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.