Castroverde despídese de Rogelio de Furís, toda unha vida sobre rodas

Faleceu o pasado domingo aos 84 anos e este martes recibe a última despedida no seu Castroverde natal. Rogelio Fernández Gómez, empresario do transporte coñecido na comarca como Rogelio de Furís ou Argadelo —polo nome da súa casa—, deixou unha pegada profunda na zona, onde era unha figura moi coñecida e apreciada. A súa traxectoria profesional resume, case por si soa, a transformación do medio rural galego no último medio século.

Unha despedida en terra coñecida

A capela ardente quedou instalada no Tanatorio Marzo, onde a familia recibiu numerosas mostras de condolencia e celebrouse unha misa de velorio. O traslado do cadáver está previsto para as seis da tarde deste martes, día 8, con saída desde Castroverde até a igrexa parroquial de Furís, onde terá lugar o funeral antes da inhumación no panteón familiar.

Ninguén mellor que os veciños de Furís para entender o que significa ese percorrido. Breve en quilómetros, longo en historia compartida.

Do tractor Ebro de 1963 aos autobuses

Difícil atopar unha biografía máis ligada ao mundo da maquinaria. Rogelio de Furís iniciouse cos tractores e pechou a súa actividade profesional cos autobuses: dos vehículos agrícolas pasou a Autocares Fernández e máis tarde foi copropietario da empresa Her-Vei. Unha vida sobre rodas, como ben reflicte o refrán popular que aquí se axusta ao milímetro.

Con eses tractores traballou nas labores propias do campo, en máquinas e en segadoras, antes de dar o salto ao transporte de viaxeiros. O salto foi definitivo. Autocares Fernández primeiro, Her-Vei despois: o transporte de viaxeiros na comarca de Lugo leva a súa pegada durante décadas, unindo pobos, levando e traendo xente que, moi probabelmente, viaxou algunha vez nun autobús seu sen saber quen estaba detrás.

A figura do emprendedor rural

certo é que historias como a de Rogelio abundaron na Galicia interior, pero poucas alcanzaron esa continuidade. Comezar cun tractor agrícola e acabar copropietario dunha empresa de autobuses esixe unha mestura pouco frecuente de constancia, visión e capacidade de adaptación. Os tempos cambiaron —o campo mecanizouse, os pobos perderon poboación, o transporte escolar e de viaxeiros profesionalizouse— e el soubo ir con cada cambio sen perder o vínculo co seu lugar.

Que se lle coñecese polo nome da súa casa, Argadelo, di tamén bastante. Na Galicia rural, o prestixio non se mide só en sociedades mercantís; mídese na confianza da veciñanza, nas mostras de peso que enchen un tanatorio un martes calquera.

Que quedará de Rogelio de Furís cando pasen os anos? Probabelmente, algo máis que unha frota de autobuses ou un tractor restaurado: quedará o recordo dunha xeración de emprendedores que levantaron a súa economía desde a parroquia, sen ruído nin atallos. Quedará, tamén, a pregunta incómoda de se a Galicia rural actual é quen de formar sucesores con esa mesma fibra. Ese sería, quizais, a mellor homenaxe posíbel.

Con información de medios galegos