Un equipo da Universidade Johns Hopkins presentou unha estratexia experimental que, segundo publican este mércores 11 de marzo de 2026 na revista Science Advances, consiste en administrar por inxección nanopartículas biodegradables que transportan instrucións xenéticas para que células do sistema inmunitario recoñezan e eliminen células danadas. O estudo, realizado en modelos animais, propón unha alternativa máis sinxela e potencialmente menos custosa ás terapias CAR-T, ao evitar a extracción e modificación laboratorial de células do paciente. Os autores aseguran que a técnica podería aplicarse no futuro a certos cancros do sangue e a enfermidades autoinmunes como o lupus. Se os resultados se mantivesen en ensaios clínicos con persoas, a aproximación permitiría tratamentos máis accesibles e rápidos que os actuais.
As partículas descritas están fabricadas con polímeros biodegradables deseñados para entregar material xenético directamente a subpoboacións concretas de células inmunitarias tras unha inxección intravenosa. Unha vez no seu interior, esas instrucións inducen cambios na maquinaria celular que permiten aos linfocitos ou a outros efectores recoñecer sinais específicas en células enfermas e activar a súa destrución. Nos experimentos con ratos, os investigadores observaron que a resposta inducida conseguiu eliminar a maioría das células obxectivo, o que suxire un potente efecto terapéutico en modelos preclínicos. Os autores subliñan, con todo, que estes achados son aínda preliminares e que se requíren máis estudos de seguridade.
Esta proposta nace como resposta ás limitacións das terapias CAR-T, que nos últimos anos mostraron eficacia notable nalgúns tipos de leucemia pero presentan barreiras lóxicas e económicas importantes. As terapias CAR-T implican extraer células do paciente, modificalas en instalacións especializadas e reinxectalas semanas despois, un proceso complexo e custoso que dificulta a súa ampla implantación. A alternativa de «adestrar» o sistema inmunitario in vivo con nanopartículas permitiría, en teoría, administrar un tratamento estandarizado por inxección sen pasos de manipulación celular ex vivo. Esa simplificación podería reducir tempos de agarda e custes asociados, o que tería implicacións relevantes para sistemas sanitarios e acceso de pacientes.
Os responsables do traballo detallan no artigo como optimizaron a composición das nanopartículas para protexer o material xenético durante o transporte e favorecer a súa liberación dentro de células específicas. Os polímeros empregados degradanse unha vez cumprida a súa función, minimizando a presenza de residuos no organismo, segundo explican. Ademais, os equipos traballaron en sinais superficiais que dirixen as partículas cara a tipos celulares concretos, un aspecto clave para evitar efectos sobre células sanas. A pesar destes avances técnicos, os investigadores admiten que controlar con precisión a selectividade e evitar a activación inmunitaria non desexada será un desafío crítico.
Os resultados en animais amosan eficacia pero tamén poñen de manifesto riscos potenciais que deben investigarse antes de plantexar ensaios clínicos. Entre as preocupacións figuran reaccións inflamatorias, eliminación non selectiva de células e a posibilidade de provocar supresión inmunitaria se a técnica afecta inadvertidamente a poboacións sas. Por iso, os autores propoñen pasos intermedios que inclúan estudos de toxicidade a longo prazo e optimización da dosificación en modelos máis próximos ao humano. A transición a ensaios en persoas requerirá ademais un marco regulatorio rigoroso que avalíe a seguridade e reproducibilidade da fabricación das nanopartículas.
Especialistas externos consultados pola publicación que recolle o traballo valoran a innovación, pero advirten contra o exceso de optimismo ata dispoñer de datos clínicos. A comunidade científica r
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.