Un equipo de investigación da Universidade de California en Los Ángeles publica o 11 de marzo de 2026 en Nature un traballo que vincula os circuítos neuronais do coidado parental con comportamentos empáticos en ratos. Os autores observan que as mesmas neuronas que promoven o coidado das crías facilitan tamén o consolo e a axuda entre adultos, e sosteñen que a experiencia familiar modelaría esa arquitectura cerebral desde etapas temprás. O achado propón que a «assinatura» neural da empatía non xorde de forma illada, senón que estaría enraizada nos mecanismos da crianza.
Os investigadores seguiron o comportamento dos exemplares en varios contextos sociais e rexistraron a actividade neuronal na área preóptica medial (MPOA), unha rexión vinculada tradicionalmente ao comportamento parental. Os animais que dedicaban máis tempo a acicalar e protexer ás súas crías mostraron tamén unha maior propensión a consolar compañeiros estresados, aínda que estes non fosen da familia. Ese patrón permitiu aos autores trazar unha relación directa entre condutas de coidado filial e actuacións prosociais cara a outros adultos.
Para comprobar esa relación, o equipo empregou técnicas de manipulación neuronal que permitiron inactivar as células activadas durante os coidados parentais. Cando esas neuronas quedaron silenciadas, os ratos reduciron notablemente a súa tendencia a axudar ou consolar pares angustiados, sen que se observaran cambios xerais na sociabilidade. Ese resultado suxire que non se trata dun rasgo global de sociabilidade, senón de circuítos específicos que serven a ambos repertorios conductuais.
Os autores identificaron ademais unha proxección desde o MPOA cara ao sistema dopaminérxico, incluída a liberación de dopamina no núcleo accumbens, unha vía clásica da motivación e da recompensa. Tanto as interaccións parentais como os comportamentos de consolo activaban eses circuítos de recompensa, o que indica que coidar e axudar resultan intrinsecamente gratificantes para os animais. Esa conexión entre motivación e axuda social pode explicar por que certas condutas prosociais se manteñen mesmo sen vínculos de parentesco.
O traballo, liderado por Fangmiao Sun e colaboradores, cuestiona unha hipótese evolutiva asentada: a idea de que os circuítos creados orixinalmente para asegurar a supervivencia da descendencia foron reaproveitados posteriormente para sosteñer formas máis amplas de conduta prosocial. En lugar dunha reutilización tardía, os autores propoñen que a base neural da empatía podería emerxer xa integrada nos circuítos parentais, modulada pola experiencia familiar dende idades temprás.
Os investigadores subliñan na súa nota de prensa que os seus achados abren novas preguntas sobre como as variacións no contorno familiar e nos estilos de crianza poden influír no desenvolvemento da empatía. Se estes circuítos son sensibles á historia persoal, as diferenzas na estrutura e no apoio familiar poderían deixar pegadas duradeiras na predisposición a comportamentos prosociais. Esa liña de investigación conecta a neurobioloxía con factores sociais e ambientais que adoitan abordarse por separado.
Os autores e os comentaristas científicos advirten, non obstante, que a extrapolación directa de ratos a humanos esixe cautela. Aínda que as vías neuronais básicas comparten semellanzas entre mamíferos, a complexidade do comportamento humano e a influencia da cultura e da lingua introducen variables adicionais. Os próximos pasos deberán incluír estudos en modelos máis próximos á cognición humana e traballos que examinen como intervencións temprás no ámbito familiar poderían modificar eses circuítos.
O artigo, titulado «Shared neural substrates of prosocial and parenting behaviours», aparece asinado por Sun et al. e pode consult…
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.