Lucía Freitas: onde come a estrela Michelin en Pontevedra
Lucía Freitas, chef á cabeza de A Tafona, sinalou nunha ruta persoal por Galicia que as casas de comidas tradicionais seguen sendo o núcleo da gastronomía galega. En declaracións públicas feitas durante marzo de 2026, a cociñeira, con unha estrela Michelin e recoñecida con tres Soles Repsol, recomendou varios establecementos da provincia de Pontevedra onde a cociña de sempre conserva a súa identidade. Entre eles destacou dous locais pola súa fidelidade ao produto e ao recetario popular. As súas suxestións nacen da procura de pratos contundentes e de memoria, fronte ao brillo efémero das tendencias.
Freitas entende que antes das estrelas e dos menús de autor existiron os guisos familiares, as empanadas e as receitas transmitidas de nai a filla que hoxe representan a raíz da cociña galega. No seu percorrido pola comunidade, a chef reivindicou a importancia destes espazos humildes, onde a materia prima local e a preparación caseira seguen sendo o eixo. A recomendación non parte unicamente da nostalxia: trátase de valorar a supervivencia de saberes culinarios que, segundo ela, aportan profundidade a calquera modernidade gastronómica. Así, pon en primeiro plano o papel social e cultural das casas de comidas.
Entre as propostas de Pontevedra figura Casa Quintela, na vila mariñeira de Bueu, un establecemento que Freitas define como exemplo de cociña auténtica. Alí destaca a oferta de «pratos da avó»: estofados, callos e rinceiros ao Xerez que manteñen métodos de cocción tradicionais. A carta amplía ese repertorio con empanadas de millo, salpicón de marisco ou incluso combinacións sorprendentes como as fabas con polbo, que reflicten a confluencia entre a terra e a ría. Para Freitas, comer en lugares así é recuperar sabores cotiáneos que escasean na oferta contemporánea.
A segunda parada que recomenda na provincia é O Tío Benito, en Barrantes, Ribadumia, no corazón de O Salnés e moi preto do mar. Este local, xestionado por mulleres, distínguese por unha cociña sen artificios pero moi resolta, onde o polbo e o marisco da zona comparten protagonismo con receitas de culler menos difundidas. Entre estas últimas, a carne richada aparece como un exemplo de guiso con base de cebola, allo, pemento e viño branco que conserva tradición e sabor. Freitas valora igualmente a honestidade na preparación e a relación calidade-prezo como elementos que distinguen a este tipo de casas.
O interese da chef nestas direccións forma parte dunha lectura máis ampla sobre o panorama culinario galego: non se trata de opoñer o tradicional ao moderno, senón de entendelos como capas complementarias. A alta cociña, afirma Freitas na súa reflexión, aliméntase dos pratos cotiáneos que durante décadas alimentaron ás familias da rexión. Manter abertas estas casas de comidas, e que sigan a atraer comensais locais e visitantes, supón tamén preservar cadeas de produción e mercados de proximidade. Por iso incorpora estes establecementos no seu mapa persoal de lugares imprescindibles.
Alén do interese turístico, a recomendación ten un compoñente pedagóxico: recuperar técnicas de cociña, cortes e combinacións que hoxe forman parte da memoria gustativa colectiva. Nesa fórmula entran as empanadas, os guisos de culler e os mariscos da ría, pero tamén a forma de conservar e tratar o produto para que renda en sabores e textura. Os locais que cita Freitas adoitan compartir unha mesma virtude, a de apostar por produtos locais e por elaboracións que respectan tempos de cocción e sazón. Esa fidelidade, engade a cociñeira, é difícil de replicar en cociñas sometidas á inmediatez.
A mención destes establecementos pon tamén o foco sobre a provincia de Pontevedra como territorio con oferta gastronómica de raíz, onde a oferta popular convive con restaurantes de prestigio. Segundo datos recentes, numerosas propostas locais recibiron recoñecementos de guías e reseñas, pero, subliña Freitas, é imprescindible mirar cara aos fogóns de sempre para comprender a identidade culinaria galega. Para os visitantes, anota a chef, a experiencia resulta doblemente enriquecedora: próbase un bo produto e enténdese unha forma de vida.
Ao recomendar estas casas de comidas, Freitas invita a reforzar o vínculo entre a alta cociña e a tradición: trasladar técnicas e sensibilidade á modernidade sen renunciar ao sabor da casa. No seu percorrido persoal por Galicia, os restaurantes de Pontevedra que aparecen na súa lista son parada obrigada para quen busca autenticidade e continuidade na gastronomía. Manter e visibilizar estes lugares, conclúe a chef, é coidar unha herdanza culinaria que define a toda unha comunidade.
Pódete interesar:
