Vivir soa. E cando unha casa comeza a «falar», convén escoitala. Esa máxima, case de sentido común, cobrou un valor literal na xornada do martes en A Valenzá (Barbadás), onde unha muller maior evitou morrer esmagada no seu propio salón. Non houbo heroísmo extraordinario, nin unha evacuación ordenada por ninguén: houbo, simplemente, a intuición de saír de casa a pedir axuda segundos antes de que a estrutura cedese por completo.
O intre decisivo
A vivenda, situada nun quinto piso da rúa Severo Ochoa, mostrou sinais inequívocos de colapso inminente: a residente percibiu bocados procedentes das vigas do teito. Preocupada, decidiu abandonar o piso e buscar a alguén do edificio. Cando un dos seus veciños subiu para comprobar que ocorría, o falso teito e todas as vigas que o sostiñan viñeron abaixo. El tampouco chegou a cruzar a porta.
A aritmética do azar nestes casos é brutal. Se a muller esperara un intre máis para reaccionar —ou se o veciño chegara un minuto antes— o desenlace sería presuntamente mortal. Quen coñeceron o suceso coinciden en que calquera persoa no interior quedara baixo os cascallos.
Unha casa que xa non é un fogar
As consecuencias materiais son evidentes: a vivenda quedou reducida a un estado inhabitábel. A muller, que residía soa, non podía quedar alí, e a solución inmediata chegou da propia comunidade: pasou a noite na casa duns veciños do edificio mentres se esperaba a chegada dos seus familiares, prevista para o día seguinte, para facerse cargo dela.
O dispositivo que atendeu a emerxencia limitouse, por fortuna, a labores de inspección e apoio. Efectivos do Servizo de Emerxencias de Barbadás examinaron o estado do inmoble e axudaron á afectada a recuperar as súas pertenzas persoais, ante a evidencia de que xa non podería regresar a vivir alí. Dous axentes da Policía Local completaron o operativo.
A lección que deixa o suceso
Máis aló do susto, este episodio plantea unha pregunta incómoda: cantas vivendas antigas acollen a persoas maiores que viven en solitario, sen ninguén que detecte a tempo os problemas estruturais? Neste caso, a propia edificación deu o sinal de alarma. Pero non sempre os bocados chegan con antelación suficiente, nin sempre hai quen os escoite.
Os derrubes parciais en pisos de idade avanzada non son un fenómeno excepcional na comarca de Ourense, e adoitan deixar tras de si realoxos improvisados, familiares que acoden desde fóra e vivendas condenadas. O custo humano evítase, cando se evita, por marxes tan estreitos como os deste martes.
Por agora, a historia remata en alivio: unha veciña viva, un edificio cun piso en ruínas e unha comunidade que respondeu cando fixo falta. Os familiares deberán decidir os pasos seguintes para a muller, mentres o inmoble de Severo Ochoa garda, tras o seu teito caído, o recordo dos poucos segundos que marcaron a diferenza.
Con información de La Región.
