Pocas imaxes son tan duras como a de alguén que arrisca todo por un amigo. O tráxico accidente que custou a vida ao piloto ourensán Jesús López, coñecido no mundo do motor como Pijo, deixou tamén unha estampa de heroísmo silencioso: a do seu compañeiro e amigo Pablo Rey, que se lanzou cara ao vehículo en chamas para tentar sacalo con vida. Tentouno ata que o lume se llo impediu, ata que el mesmo comezou a queimarse.
O accidente ocorreu este domingo en Taboadela, durante unha proba de montaña que foi suspendida inmediatamente. O piloto, de 48 anos, perdeu o control da súa barqueta e chocou contra unha árbore. O impacto foi brutal, demasiado brutal. O vehículo comezou a arder rapidamente e aí comezou a carreira contrarreloxo de Pablo Rey, que non dubidou nin un segundo.
Un intento desesperado que durou ata o límite
Quen coñece o mundo das competicións de montaña sabe que a figura do copiloto ou do compañeiro de equipo vai moito máis alá de lo técnico. Hai unha confianza cega, forxada a base de quilómetros e de adrenalina compartida. Por iso, cando Rey viu o coche do seu amigo envolto en lume, a súa reacción foi instintiva: correr cara a el.
O propio Pablo Rey contoulle despois cunha crudeza que doe: fixo todo o que puido ata que el mesmo tamén se estaba queimando. Non houbo maneira. As chamas eran demasiado intensas, o tempo demasiado curto. A ninguén se lle escapa que ese xesto, o de tentar rescatar a un compañeiro entre o lume, é dos que non se esquecen nunca.
Convén lembrar que Jesús López era un rostro habitual nas probas provinciais e un especialista, desde hai moitos anos, nas competicións de montaña. Non era un novato. Era alguén que coñecía os riscos da modalidade, pero que tamén sabía que, ben feitas as cousas, era un deporte seguro. A fatalidade quixo que este domingo todo se torcese.
O día máis tráxico nunha modalidade segura en Galicia
A xornada deportiva quedou marcada para sempre. A proba suspendeuse nada máis coñecer a gravidade do accidente, e o impacto no pequeno mundo do motor galego foi inmediato. Non é un dato menor que Galicia, e en particular Ourense, teña unha gran tradición neste tipo de competicións. Hai pilotos, equipos e afeccionados que viven estas carreiras cunha paixón que roza o familiar.
Precisamente por iso, a morte de Pijo golpea tan forte. Non era un descoñecido. Era un deles. E a imaxe da súa monobanda tapada pola Guardia Civil tras o accidente, en Taboadela, resume a dimensión da tragedia. O que ía ser unha xornada de deporte e convivencia converteuse nun duelo colectivo.
A escena do vehículo calcinado, coa árbore contra a que se estrelou, é das que quedan gravadas na retina de quen a presenciou. E en medio desa escena desoladora, a figura de Pablo Rey intentando chegar ata o seu amigo, desafiando o lume, é o que moitos recordarán como o xesto máis humano dun día inhumano.
A amizade por encima do medo
O certo é que, en situacións límite, a xente reacciona de formas imprevisibles. Hai quen se paraliza e quen, sen pensalo, se lanza. Pablo Rey pertence a esta segunda categoría. O seu testemuño, breve e directo, non deixa lugar a dúbidas: intentou ata que fisicamente non puido máis. Ata que o lume lle mordeu a pel e lle obrigou a retroceder.
Esa é a parte da historia que merece ser contada. Non só a do accidente, senón a da persoa que estivo disposta a queimarse por salvar a un amigo. Porque, ao final, máis alá dos tempos, as clasificacións e as vitorias, o que queda é isto: a lealdade no peor momento posible.
