O dobre terremoto de Venezuela deixa a unha familia de Marín en paradoiro descoñecido

Catro veciños do concello pontevedrés de Marín —dous adultos e dous menores— atópanse desaparecidos desde que un dobre sismo sacudiu Venezuela o pasado mércores. A familia, que viaxara ao país caribeño para gozar das vacacións de verán, non deu sinais de vida desde que se rexistraron os movementos de terra, de magnitude 7,5 na escala de Richter. A alcaldesa do Concello confirmou oficialmente a situación, mentres o concello enteiro se aboca nun silencio que berra desesperación.

Poucas veces un terremoto ocorrido a milleiros de quilómetros remove tan de preto as entrañas dunha comunidade galega. Abonda con ollar o mapa para entendelo. Marín, asentado na ría de Pontevedra e corazón natural da comarca do Morrazo, é un concello onde todo o mundo se coñece. Onde as familias teñen raíces profundas e os lazos entre veciños se texen durante xeracións. Que catro dos seus estean agora mesmo incomunicados no medio do caos venezolano ten a toda a localidade en vilo.

Unha viaxe que se converteu en pesadilla

Quen coñecían a esta familia saben que a viaxe non era extraordinaria. Acostumaban a desprazarse a Venezuela durante os meses estivais, un patrón repetido en moitos fogares galegos con vínculos familiares ao outro lado do Atlántico. O que comezou como unha rutina estival converteuse, sen previo aviso, na peor das pesadelas imaxinables. Unha fotografía tirada a bordo do avión, na que aparecen sorridentes e coa ilusión do reencontro, é a última imaxe que se conserva deles antes de que a terra tremese.

O pasado mércores, dous movementos sísmicos de gran intensidade golpearon territorio venezolano. O primeiro alcanzou unha magnitude de 7,5 na escala aberta de Richter, unha cifra que fala por si soa da violencia do fenómeno. Seguiulle un segundo sismo que duplicou o terror entre a poboación xa afectada. En escenarios como ese, as comunicacións derrúbanse, as infraestruturas colapsan e localizar persoas concretas convértese nunha tarefa titánica. Non é de extrañar que desde ese mesmo instante o silencio se instalase en Marín como unha lousa.

O Concello mobilízase desde a distancia

Desde o goberno municipal non tardaron en reaccionar. A primeira edil de Marín confirmou publicamente que non existe ningunha nova sobre o paradoiro dos catro integrantes da familia desde o momento en que se produciu o dobre terremoto. Unha confirmación que, lonxe de achegar respostas, non fai senón acrecentar a angustia colectiva. O Concello convocou un minuto de silencio como xesto de solidariedade e de respecto cara aos familiares que agardan, contra toda evidencia, unha nova positiva.

Difícil imaxinar a espera. As horas arrástranse. Os teléfonos soarán ou non soarán, e cada segundo de silencio na liña pesa como décadas. Mentres tanto, nas rúas de Marín —na praza, nos cafés do centro, no paseo marítimo xunto á ría—, a conversa xira inevitablemente cara á mesma dirección. Todos preguntan. Todos temen a resposta. A incerteza é, con diferenza, o peor dos escenarios posíbeis para quen permanecen á espera.

O colexio dos menores mantén a esperanza

Non é menor o impacto no ámbito educativo. Os dous menores da familia forman parte do alumnado dun colexio do concello, un centro onde os seus compañeiros e o profesorado viven a situación con especial congoxa. Desde a dirección do centro pediron expresamente manter viva a esperanza, unha mensaxe que transcende o protocolario e se converte nunha necesidade emocional colectiva. Cando os nenos están implicados, a sensibilidade afiase. A comunidade educativa enteira abocouse no apoio aos achegados.