O Everest en terra galaica: 8.848 metros de desnivel e 18 subidas ao Padornelo

Dous ciclistas do Club Ciclista As Pontes converteron as estradas de Mondoñedo na súa particular cordilleira do Himalaia. Nunha xornada maratoniana de catorce horas ininterrompidas, os deportistas completaron o chamado desafío Everesting, unha proba de resistencia extrema que consiste en acumular o desnivel exacto da montaña máis alta do planeta pedaleando repetidamente costa arriba. Un reto físico e mental que moi poucos se atreven a sequera plantexarse.

As entrañas do desafío

Quen coñeza o mundo do ciclismo federado sabe que a modalidade Everesting non perdona. As regras son claras, pero dunha dureza abafadora: escoller unha mesma ruta de ascensión e repetila unha e outra vez, sen durmir e sen tregas longas, ata sumar 8.848 metros de desnivel positivo. Non hai atallos. Tampouco existe a posibilidade de fraccionar o esforzo en varios días. A cima mundial, traducida ao esforzo humano sobre dúas rodas.

A ninguén se lle escapa que semellante empresa esixe unha preparación matemática e física milimetrada. Os dous deportistas, vinculados á formación pontesa, elixiron a xornada do 25 de xullo para afrontar o reto. O escenario elixido foi o alto do Padornelo, unha zona da comarca de A Mariña Central galega que xa atesoura un duro historial no panorama ciclista nacional polas súas esixentes ramplas.

As matemáticas do sufrimento ditaron que necesitaban completar un total de 18 subidas e baixadas a este porto para bater o teito dos oito mil metros. Comezaron a pedalar cos primeiros raios de luz, ás seis e media da mañá. A meta non se alcanzou ata as once e media da noite. Catorce horas de tirón nas que o reloxo se converteu no maior inimigo.

A monotonía como maior adversario

Curiosamente, o esgotamento corporal non foi a queixa principal unha vez cruzaron a liña de meta imaxinaria. As sensacións físicas finais foron notablemente boas, un reflexo do excelente traballo previo de planificación deportiva, xa que a nivel biomecánico e de saúde non rexistraron nin un só contratempos de consideración. Bicicletas a punto e pernas respondendo.

Non é menor o dato do que verdadeiramente motiva o sufrimento neste tipo de probas. Máis aló do cansazo muscular lóxico tras tantas horas sobre o selín, o pantasma que se fixo máis pesado foi o aburrimento. E é que subir e baixar dezaoito veces polo mesmo trazado supón un castigo tremendo para a mente. Poucas veces se valora suficientemente o desgaste psicolóxico de cubrir a mesma recta, superar a mesma curva e sufrir a mesma pendente de forma cíclica.

Difícil manter a concentración cando a paisaxe deixa de ser un incentivo para converterse nunha rutina asfixiante. Aí está a clave destes retos de ultrarresistencia: o corpo pode aguantar case sempre máis do que cre, pero a mente necesita argumentos sólidos para non renderse cando todo apunta a que o esforzo carece de sentido práctico.

A auga desde o ceo

Como se a dureza orográfica non fose suficiente castigo, a meteoroloxía galega quixo sumarse á festa. O único gran contratempos da xornada chegou desde as nubes. Despois de coroar por sexta vez o alto, durante unha das vertixinosas baixadas, o ceo deulles un aviso que non puideron ignorar. O panorama cambiou radicalmente cando unha treboada se desatou sen previo aviso sobre a zona.

Tiveron que resguardarse da choiva en plena montaña, unha pausa forzosa que alterou os tempos de recuperación planificados entre tandas. O asfalto mollado e o descenso das temperaturas ameazaron con lastrar o intento de subir ao Everest galego, obrigándolles a improvisar e a afinar a xestión dos pequenos descansos para non perder a temperatura corporal nin o ritmo mental necesario.