A comarca de Terra de Lemos volveu a conter a respiración este mércores. Un novo incendio forestal declarouse na parroquia taboadesa de Insua, un enclave que xa sabe demasiado ben o que custa apagar as chamas. Coa estrada LU-611 como testemuña directa da emerxencia, os medios aéreos e terrestres traballan contra o reloxo para frear un lume que xa arrasou máis de vinte hectáreas e propágase cunha velocidade que pon en xaque a todo o concello lucense.
O fantasma de xullo na parroquia de Insua
Poucas veces un mesmo punto arde con tanta insistencia no pleno verán, pero Insua leva camiño de converterse nun símbolo da vulnerabilidade forestal galega. Este mesmo enclave xeográfico xa foi escenario doutro incendio a finais do pasado mes de xullo. A repetición en tan poucas semanas non só multiplica o dano ecolóxico, senón que acumula un desgaste operativo tremendo nos servizos de extinción. A ninguén se lle escapa que a orografía e o estado da vexetación tras semanas de calor converten a zona nun polvorín á espera da menor chispa.
O lume comezou ao mediodía, segundo trasladou a Consellería do Medio Rural. A rapidez coa que o fronte avanzou obrigou ás autoridades locais a lanzar unha mensaxe clara a través das redes sociais. A alerta era máxima ante a cercanía do incendio á vía principal que dá servizo á comarca, un feito que condiciona por completo a estratexia dos equipos na terra.
A LU-611, unha arteria cortada polo fume
O principal foco de preocupación do Concello, máis aló da superficie arbórea afectada, centrouse na seguridade viaria. O incendio está avanzando moi preto da LU-611, a estrada que une o concello de Taboada con Monforte de Lemos. O concello esixiu á poboación extremar as precaucións e evitar o tránsito pola zona, xa que a rápida expansión das chamas reducira a visibilidade e xeraba un risco directo para os condutores.
Demasiado preto dos núcleos habitados. A declaración da consellería confirmaba a estimación inicial de máis de vinte hectáreas calcinadas, unha cifra que crecía hora tras hora. Neste tipo de emerxencias, a coordinación entre os diferentes niveis da administración marca a diferenza entre conter o desastre a tempo ou lamentar perdas irreparábeis.
Un despregamento monumental de medios terrestres e aéreos
Frear un fronte desta magnitude require dun aparato logístico colosal. E aí está a clave para entender a dimensión deste incendio. A Xunta de Galicia mobilizou de inmediato un dispositivo que partiu da base do dispoñible na comunidade. Ata a zona de Insua despáronse trece brigadas, respaldadas por once motobombas e catro pala excavadoras para abrir cortafuegos. O traballo no terreo vai dirixido por un técnico responsable das operacións.
O ceo de Taboada encheuse de maquinaria pesada. O dispositivo autonómico completouse coa intervención de catro avións anfibios e cinco helicópteros lanzadores de auga. Non é menor o dato da intervención de recursos do Estado. O Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco) sumou ao dispositivo a Brigada de Refuerzo en Incendios Forestais (BRIF) con base en Laza, na provincia de Ourense. Este equipo especializado sobrevoou o incendio para posicionarse estratéxicamente no flanco dereito do lume, onde se observaban varios focos activos de alta intensidade.
O factor da reiteración e da prevención
Convén lembrar que este feito en Taboada chega nunha xornada marcada pola alerta en diferentes puntos da xeografía provincial. Na comarca veciña de A Terra Chá, concretamente en Vilalba, os equipos lograron dar por extinguido outro incendio que había afectado a dúas hectáreas e media de superficie arbórea. A provincia de Lugo vive días de máxima tensión.
