Hai case catro décadas, unha famosa formación musical galega denunciaba nas súas letras que toda a comunidade autónoma ardía por igual. Porén, as estatísticas recentes debuxan un mapa moito máis desolador e desigual. O patrón do lume mudou, e hoxe a xeografía galega afronta un desafío asimétrico sen precedentes.
Da simetría distribuída á traxedia localizada
Antano, as lapas diezmaban bosques desde a costa atlántica ata as profundidades do interior cunha especie de democracia destrutiva. Vilas costeiras e vales interiores compartían, por desgraza, o fume e a perda de paisaxes. Non obstante, o pasado verán evidenciou unha cruel concentración da devastación nunha única demarcación. As cifras oficiais revelan un dato arrepiante: máis de catro quintas partes de toda a superficie calcinada na comunidade durante a estación estival corresponderon exclusivamente á provincia de Ourense.
Este fenómeno non obedece á casualidade nin a unha seca unilateral. Expertos en xestión forestal apuntan a unha perigosa mestura de abandono rural, expansión incontrolada de biomasa combustible e unha orografía agreste que dificulta os labores de extinción. O despoboamento do interior deixou vastos territorios sen a vixilancia humana que antano exercían os campos de cultivo e as aldeas activas, converténdoos en polvoreiras listas para prender ao menor descoido ou intención.
A xestión do territorio como faísca do conflito
A concentración da traxedia ourensá formula serias dúbidas sobre as políticas de prevención vixentes. Por que o sistema falla estrepitosamente no sueste mentres outras zonas logran mitigar o impacto? A resposta, segundo diversos analistas do sector, atópase na falta dunha xestión integral do monte. A ausencia dunha gandaría extensiva que limpe os subprodutos do bosque e a monocultura de especies altamente inflamables crearon un ecosistema vulnerable.
As administracións públicas enfróntanse agora a un debate crítico: seguir investindo principalmente na extinción —un enfoque que demostrou ser insuficiente e caro— ou redirixir eses recursos cara á prevención estrutural. A creación de devasas estratéxicas, a restauración da flora autóctona e o fomento da bioeconomía rural aparecen como solucións recorrentes nos foros especializados, aínda que a súa implementación avanza a un ritmo moi inferior ao avance das lapas.
O custo invisible da defensa do monte
Máis alá das hectáreas cuantificadas nos partes oficiais, a batalla contra os incendios deixa secuelas profundas na poboación civil e nos equipos de emerxencia. A normalización do perigo levou a situacións límite onde o valor humano se pon a proba fronte á furia da natureza. Os dispositivos de loita contra o lume están compostos por profesionais e voluntarios que, en moitas ocasións, arriscan a súa integridade física na primeira liña da fronte.
As historias de quen afrontan as lapas directamente rara vez aparecen nos resumos estatísticos de fin de ano. Representantes dos colectivos de emerxencias advirten da fatiga física e psicolóxica que acumulan tempada tras tempada. Neste contexto, a prevención non só é unha cuestión de salvagarda ecolóxica, senón tamén de protección da vida humana e da saúde laboral de quen combaten o lume.
O lume transformado xa non é unha ameaza xeneralizada, senón un francotirador que axexa implacable as comarcas máis vulnerables do interior galego.
Compartir esta nova
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. Antón Bouzas (As Ninguéns) renuncia a Vigués Distinguido
- 2. Amizade Cela e Aparicio: exposición no Liceo de Ourense
- 3. Catro pontevedresas pasan de inspección marítima a Mrs. +30
- 4. Grenergy investirá 90 M€ en dúas baterías en Belesar (Galicia)
- 5. Día do Pai 2026: 19 de marzo festivo en Santiago, Galicia
🇪🇸 Castellano
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.