O INGS arrastra en Lugo 1.629 expedientes de incapacidade permanente sen resolver

A Seguridade Social ten na provincia de Lugo 1.629 expedientes de incapacidade permanente pendentes de resolver, segundo os datos facilitados polo Goberno a principios de setembro. A cifra responde a unha pregunta formulada por senadores populares, que levan tempo denuncindo os atrasos dun organismo sobre o que volven as queixas ano tras ano.

Os números que tensionan a provincia

Un milleiro e medio de casos é moito máis que unha estatística. Detrás de cada expediente hai un traballador que viu como a súa capacidade laboral quedaba reducida e que espera a saber que pasará co seu futuro económico e laboral. Non é menor o dato: os expedientes que recolle a resposta oficial corresponden ao pasado mes de maio, polo que a lista real puido variar desde entón en calquera das dúas direccións.

A cuestión planteouse no Senado a comezos do pasado xuño. Os senadores do PP insistiron entón en que a situación do Instituto Nacional da Seguridade Social na provincia segue a xerar un malestar crecente entre cidadáns e traballadores, motivado pola acumulación de asuntos pendentes e polas dificultades que atopan moitos usuarios para acceder á información acumulada na tramitación dos seus expedientes e prestacións. Pediron, ademais, que o Goberno aclarase canto tempo transcorre desde que un traballador queda á espera ata que recibe resolución.

A defensa do Executivo: a prestación segue en marcha

O certo é que a resposta gobernamental, emitida o pasado 10 de setembro, non se limitou a achegar cifras. O Executivo alegou que o tempo medio de resolución dos expedientes tramitados polo INSS na provincia é inferior ao que establece a normativa, e que os prazos de espera non teñen por que traducirse en prexuízo económico para os afectados. A clave, segundo o Goberno, está no mecanismo de prórroga dos efectos económicos da incapacidade temporal, que permite seguir cobrando esas cantidades ata que se resolva o procedemento de incapacidade permanente.

Noutras palabras: quen espera unha resolución de incapacidade permanente non deixa de ingresar unha prestación mentres tanto. Ninguén discute ese punto. Pero a ninguén se lle escapa que o argumento non responde a todo o que preocupa aos afectados, porque unha cosa é o peto e outra o estado de incerteza sobre o recoñecemento dunha pensión que marcará o seu futuro.

Dous relatos sobre a mesma oficina

Convén recordar como funciona o sistema. A incapacidade permanente é un procedemento especialmente sensible: determina o grao de limitación de cada traballador e, con elo, a cantía e a natureza do que percibirá durante anos. Cada expediente esixe informes médicos, valoracións de equipos de avaliación e trámites administrativos que, nunha provincia envellecida como Lugo, concentran unha demanda constante.

O enfrontamento político está servido. Os populares poñen o foco no volume de asuntos acumulados e na opacidade que denuncian á hora de consultar o estado de cada trámite. O Goberno responde con cifras de prazos medios e coa garantía económica da prórroga da incapacidade temporal. Dúas lecturas do mesmo problema que, vistas desde fóra, non son necesariamente incompatibles: pode cumprirse o prazo normativo e, aínda así, que o número de expedientes vivos resulte chamativo para unha provincia do tamaño de Lugo.

A cifra fala por si só, aínda que cada parte a interprete ao seu favor. E mentres o pulso político siga no Senado, os 1.625 traballadores que esperan unha pensión —que o contador oficial sitúe en 1.629 ou no número final que arroxe maio— seguirán coa súa vida na balanza dun trámite.