O labirinto sobre rodas: aparcar en Pontevedra, a 2.000 prazas do centro histórico

Atopar un oco para o vehículo no corazón dunha urbe radicalmente peonalizada converteuse no gran desafío cotiá para os condutores. O deseño urbanístico de Pontevedra, fortemente volcado no transporte non motorizado desde hai décadas, obriga a quen se achega en coche a reconfigurar as súas rutinas e aparcar na periferia para poder gozar da cidade a pé.

Poucas veces un modelo de mobilidade xera tanto debate como o que rodea á capital do Lérez. Quen viaxe ata alí movido pola inercia de buscar a tradicional liña de aparcamento na porta do seu destino enfrontarase de fronte a unha realidade inamovible. Cómpre recordar que as prazas da zona cero hoxe son un ben case extinto para o uso particular, reservadas de maneira case exclusiva para necesidades loxísticas e de xestión municipal.

A estratexia da periferia

Non é menor o dato do compromiso institucional asumido xa hai dúas décadas co Plan de Mobilidade Urbana Sustentable. Aquela decisión estratéxica cambiou para sempre a fisonomía das rúas do casco vello e dos ensanches limítrofes. A premisa foi clara e contundente desde o primeiro minuto de execución: había que expulsar o tráfico motorizado do núcleo histórico para devolverllo aos veciños. Unha visión urbanística de calado profundo que, naturalmente, comporta sacrificios importantes para os visitantes e para os propios residentes motorizados.

Para paliar dalgún xeito a case total ausencia de estacionamento convencional nas zonas comerciais, o Concello habilitou unha ampla e extensa rede de aparcamentos disuasorios. Falamos dun total de trece instalacións de carácter completamente gratuíto, repartidas estratexicamente polos accesos da malha urbana. A cifra global de vehículos que poden acoller estes espazos roza as dúas mil prazas. Un número máis que considerable para unha cidade destas dimensións e que fala por si só do esforzo investidor en infraestruturas complementarias.

Ubicar o vehículo en calquera destes enclaves periféricos garántelle ao condutor atoparse a escas dez minutos a pé do epicentro nevrálxico da actividade comercial e administrativa. Dificilmente se atopará un percorrido máis praceiro e directo ca a camiñada desde o Recinto Feiral, que lidera con creces o ranking de capacidade ao dispor de 470 prazas perfectamente asfaltadas e sinalizadas. Moi preto de alí, o entorno do Pavillón Municipal de Deportes achega outras 275 prazas fundamentais para absorber a onda de tráfico os días de mercado. A isto engádense infraestruturas tan emblemáticas e céntricas como a do paseo fluvial da Avenida das Corbaceiras, situada xunto ao peirao deportivo e que achega 160 novas prazas á rolda exterior. Tres exemplos claros e palpables de como se estruturou o cordón sanitario vehicular.

A xestión do asfalto céntrico

A ninguén se lle escapa que unha cidade vibrante e comercial necesita do suministro constante de mercadorías para soster o seu tecido empresarial. Por este motivo, estritamente para garantir a viabilidade do comercio minorista, as áreas destinadas a carga e descarga tradicional dispoñen dunha marxe máxima de tolerancia de trinta minutos. Pola súa banda, as prazas reservadas para vehículos de servizos esenciais ou urxencias médicas impoñen unha restrición aínda maior e severa, cun límite máximo dun cuarto de hora. quen exceda estas marxes temporais expóñese á correspondente sanción administrativa. Como é lóxico, estas áreas de rotación tan alta representan hoxe practicamente a totalidade do firme dispoñible no centro urbano para un turismo.