A mobilidade en Ourense converteuse nun drama cotián que transcende o meramente anecdótico. Lonxe de ser un problema puntual de tráfico, a situación actual reflicte unha paradoxa: as medidas deseñadas para facer a cidade máis habitable e sostible están a xerar unha contorna de desconcerto e frustración entre os condutores, e o que é máis grave, están a poñer en dúbida a capacidade de xestión do espazo público. A confusión sobre a Zona de Baixas Emisións (ZBE) e as peonalizacións non é un simple contratempo; é o síntoma dunha planificación que parece ter subestimado a complexidade da mobilidade urbana.
O prezo da transición ecolóxica
A implantación dunha ZBE é, en teoría, unha medida loable. Cidades de toda Europa demostraron que restrinxir o acceso de vehículos contaminantes mellora a calidade do aire e reduce o ruído. Con todo, o éxito destas políticas depende case por completo dunha comunicación clara e dun plan de acompañamento. En Ourense, a falta de información previa provocou que os atascos non sexan unha excepción, senón a norma. Os condutores navegan ás cegas, sen saber que rúas están cortadas, cales son peonís de forma permanente e como acceder ao centro sen topar cun calellón sen saída. Esta incerteza converte cada traxecto nunha odisea, incrementando os tempos de desprazamento e, paradoxalmente, as emisións.
É comprensible que a cidadanía se sinta desorientada. A peonalización de rúas, aínda que desexada por moitos, executouse sen a gradualidade necesaria. O resultado é un mapa urbano que cambia dun día para outro sen previo aviso, atrapando a condutores e viandantes por igual. A pregunta que flutúa no ambiente é inevitábel: como se pode aspirar a unha cidade máis verde se o primeiro paso é xerar un colapso que afasta a residentes e visitantes?
Aparcar: o ben escaso que desata a tormenta
O problema non remata na circulación. A desaparición da ORA (a zona azul) sen unha alternativa clara creou un efecto dominó. Ao suprimírese a rotación regulada, os poucos espazos de estacionamento que quedan son ocupados por vehículos que permanecen inmóbiles durante horas, se non días. Isto obriga aos condutores a dar voltas interminábeis, un «bucle» que satura as rúas e xera unha presión adicional sobre os barrios periféricos. A falta de aparcamento non é só unha molestia; é un factor de expulsión que desincentiva o comercio local e a vida no centro.
«É unha situación kafkiana: queren que deixemos o coche, pero o transporte público non mellora ao mesmo ritmo que se eliminan as prazas.»
Este testemuño, recollido de forma recorrente entre os afectados, ilustra a frustración xeneralizada. Mentres a administración avanza con medidas restritivas, a oferta de transporte alternativo non termina de callar, deixando a moitos cidadáns en terra de ninguén. A mobilidade sostible non pode impoñerse só desde a prohibición; debe construírse sobre unha oferta sólida que faga innecesario o vehículo privado.
Impacto económico e social dun atasco permanente
O caos circulatorio ten consecuencias que van máis aló do mal humor dos condutores. Os comercios do centro, que xa arrastraban dificultades, ven como a accesibilidade se converte nun obstáculo insalvable. Un cliente que debe dar tres voltas á mazá para atopar un oco dificilmente repetirá a experiencia. Ademais, as obras improvisadas e os cortes sen sinalización afectan á loxística de repartición e aos servizos de emerxencia, que perden un tempo precioso nun tecido urbano colapsado.
A im…
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.