O metal galego sube un 15%: a letra pequena que separa Pontevedra e A Coruña

As dúas grandes provincias industriais de Galicia asinaron sendos convenios do metal cunha suba salarial do 15 %, pero os detalles esconden diferenzas substanciais. O que a primeira vista parece un acordo xemelgo é, en realidade, dous modelos laborais con poucas cousas en común máis aló da porcentaxe. Pontevedra e A Coruña camiñaron por vieiros distintos, e convén mirar con lupa que asina cada lado.

Unha mesma porcentaxe, dúas filosofías distintas

O sector do metal é, sen discusión posíbel, a columna vertebral do tecido produtivo galego. Dende as cadeas de montaxe viguesas ata os estaleiros ferroláns, pasando polas auxiliares diseminadas por comarcas enteiras, este tecido actúa como termómetro do pulso industrial da comunidade. Por iso, cando se moven as cifras dun convenio desta envergadura, as ondas expansivas chegan lonxe. Demasiado lonxe para ignoralas.

A mediados de maio, a provincia de Pontevedra pechou o seu convenio. A Coruña seguiu pouco despois. Ambas marcaron ese 15 % de suba salarial que acaparou titulares. Agora ben, abonda con rascar na superficie para descubrir que as condicións accesorias —esas que case ninguén le pero que marcan a vida dos talleres— diverxen de forma notable. Non é un matiz menor. É, literalmente, a diferenza entre traballar baixo un marco ou outro.

O sur apunta á calor e ás subrogacións

No convenio de Pontevedra, as negociacións deixaron caer dous elementos que revelan cara a onde apunta o sur. Por un lado, medidas concretas contra o estrés térmico. É dicir, protocolos para protexer a quen suan o salario en naves industriais onde os termómetros poden trepar ben por riba do razoábel durante os meses estivais. Non fai falta recordar que Galicia non é exactamente o deserto de Tabernas, pero calquera que teña pisado unha fábrica da comarca de Vigo en pleno agosto sabe de que falamos. A calor neses espazos é brutal, e ata agora viña sendo tratada case como unha molestia menor.

Por outro lado, o sur deu pasos firmes en materia de subrogacións. Quen coñeza o día a día do sector auxiliar sabe que as subrogacións —eses mecanismos polos que os traballadores pasan dunha empresa contratista a outra mantendo as súas condicións— son un dos cabalos de batalla máis peliagudos. Avanzar neste terreo significa, na práctica, reforzar a estabilidade laboral de plantillas que historicamente viviron coa incerteza de ver como cambiaba a súa empresa da noite á mañá. A cifra fala por si soa: non é só canto sobe o soldo, senón quen protexe ao traballador cando cambia o cartel da porta.

O norte regula os fixos discontinuos e solta o freo do IPC

A Coruña, pola súa banda, puxo o foco noutro sitio. O convenio do norte incorpora regulación específica para os fixos discontinuos, unha figura laboral que no metal galego ten un peso considerábel. Pensemos naqueles traballadores que cobren campañas, picos de produción ou contratos vinculados a proxectos con principio e fin. Durante anos, a súa situación navegou nun limbo xurídico incómodo, a medio camiño entre a temporalidade pura e a estabilidade que non remataba de chegar. Que agora teñan un marco máis definido non é un detalle burocrático: é un cambio que afecta a centos de persoas na provincia.

Pero quizais o máis chamativo do convenio coruñés sexa a ausencia de teito. Non haberá tope no IPC. Dito doutro modo: se a inflación dispara, as táboas salariais poderán acompañar ese movemento sen que un límite previamente pactado as frene. É unha aposta valente nun escenario económico onde os prezos poden comportarse de forma imprevisíbel. Tamén é, non nos enganemos, unha concesión de calado que as empresas terán que asumir cos pés sobre a terra económica.