A panadaría Chandrexa, situada en Celeiros, pechou as súas portas este mes tras máis de trinta anos de actividade continua debido á xubilación dos seus propietarios, que deixaron de asar o pan que cada madrugada abastecía varias aldeas de Chandrexa de Queixa. O peche, efectivo en marzo de 2026, deixa ao concello sen un establecemento que durante décadas foi punto de encontro e servizo esencial para os veciños. A decisión obedece ao fin da etapa profesional dunha parella que apostou por quedarse no seu pobo e manter a tradición do pan artesán. A marcha marca o final dun oficio que, ademais do produto, implicaba reparto porta a porta e relacións persoais cos clientes.
A historia deste forno comezou en 1992, cando Luis Fernández e Mari Carmen Rodríguez abriron a panadaría no pleno crecemento da súa familia e coa vontade de afincarse no seu territorio. Desde entón o negocio funcionou cun forno de base de pedra e un sistema de lume indirecto que imprimía ao pan unha textura e aroma que os veciños lembran con cariño. Nos seus primeiros anos, lembran, había outros panadeiros na contorna e unha demanda regular que permitía asar a diario sen excedentes. Co paso do tempo a actividade transformouse xunto co paisaxe humano da montaña e a clientela foi minguando.
As xornadas comezaban de madrugada: era habitual erguerse entre as tres e as catro da mañá para preparar as masas e acender o forno. Os invernos engadían dificultades, coa neve nas estradas e temperaturas que condicionaban tanto a fermentación como os repartos. O oficio esixía coñecer máis que receitas; dependía da humidade, da néboa do monte e da experiencia acumulada ao longo dos anos amasando. Aquel coñecemento tradicional foi parte esencial do valor que a panadaría achegou ao pobo.
A venda foi sempre de proximidade: desde Celeiros o pan viaxaba por unha ruta que chegou a cubrir desde Paradaseca ata o encoro local, deténdose nas casas dos clientes e conversando cos veciños. A entrega directa nunca tivo por obxectivo abarcar todo o concello; a aposta foi manter o trato persoal, parar en cada porta e escoitar as necesidades da xente. Aínda que nos últimos anos a demanda tería permitido reducir a frecuencia a unha ou dúas visitas semanais, a parella manteu a costumbre de saír en días alternos ata a súa xubilación.
O declive demográfico e o peche de vivendas deixaron moitas aldeas máis silenciosas e reduciron os encargos, unha circunstancia que se sumou á decisión dos titulares da panadaría de poñer fin á súa etapa laboral. Na xornada da última fornada, a familia viviu un momento emotivo: non faltaron as bágoas cando o pan saíu por última vez do forno, e tanto os propietarios como os seus fillos, Rubén e Melania, experimentaron unha mestura de orgullo polo que realizaron e tristeza polo peche.
A reacción do vecindario foi inmediata e chea de agradecemento. Moitos residentes trasladaron palabras de recoñecemento polo servizo habitual e a calidade do produto, conscientes de que a desaparición da panadaría é algo máis que o peche dun negocio: é a perda dun elemento cotián que construía a vida colectiva. Coa porta de Chandrexa pechada, o concello queda sen panadaría, unha ausencia que simboliza o goteo de servizos que van deixando as aldeas da montaña galega.
O peche plantea dúbidas sobre a posibilidade de que alguén retome a actividade no futuro próximo. En moitos pobos a falta de relevo xeracional e a diminución da demanda dificultan que novos emprendedores vexan viable unha inversión deste tipo. Mentres tanto, os veciños terán que buscar alternativas en localidades veciñas ou en comercios que aínda resisten, o que altera rutinas e encarece a vida cotiá en termos de tempo e desprazamento
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.