O día despois de San Xoán nunca é só unha ressaca. Para A Coruña, a mañá do 24 de xuño representa o despertar a unha realidade lóxistica que pon a proba a capacidade de resposta da cidade. Mentres os ecos da música e o crepitar das fogueiras se disipan, emerxe o reto de devolver a normalidade aos espazos públicos, especialmente ás praias de Orzán e Riazor, epicentro dunha noite que se resiste a ser domesticada por completo.
O amencer revelou unha imaxe xa icónica: a area cuberta de restos dunha celebración masiva. Foi entón cando os servizos de emerxencia e limpeza tomaron o relevo dos asistentes. A Policía Local iniciou un despobo progresivo dos rezagados que aínda permanecían nos areais, intentando alargar a maxia da ‘noite meiga’ mentres o sol marcaba o inicio dunha nova xornada e dunha colosal tarefa de recuperación do espazo urbano.
Unha noite de urxencias e traslados
O balance sanitario da festividade ofrece cifras que invitan á reflexión sobre os límites do ocio masivo. Durante a madrugada, os equipos médicos despregados no dispositivo especial realizaron un total de 174 asistencias no entorno das praias. Das mesmas, 28 persoas requiriron ser trasladadas a centros hospitalarios para recibir atención especializada, unha cifra que, aínda que manejable no contexto dunha concentración de decenas de mil persoas, evidencia a presión constante sobre os servizos de emerxencia.
Un dos datos máis destacados pola súa tendencia positiva é o descenso das intoxicacións etílicas, que se reduciron nun 25 % respecto á edición anterior. Esta caída podería interpretarse como un signo dunha maior concienciación entre os asistentes ou quizais como un cambio paulatino nos patróns de consumo durante a noite. A pregunta que queda no aire é se a merma nos casos de intoxicación por alcohol responde a un éxito das campañas de prevención ou simplemente a un perfil de asistentes lixeiramente distinto ao de anos pasados.
O legado ambiental na area
O impacto visual de San Xoán é tan inevitable como o seu custo ambiental. As praias amanece salpicadas de botellas, envases e todo tipo de residuos que a multitud deixa tras de si. Este ano, as primeiras impresións desde o goberno local apuntan a unha redución na cantidade de lixo xerada, un dato que, de confirmarse, suporaría un respiro para un ecosistema costeiro profundamente tensionado pola celebración. A ausencia de grandes incidentes contrasta coa colosal tarefa de limpeza que se desprega cada madrugada.
O operativo municipal traballa contrarreloxo para que as praias poidan ser desfrutadas de novo polos bañistas en cuestión de horas, un esforzo que implica a decenas de operarios e maquinaria especializada. A redución de residuos, aínda que incipiente, podería ser un síntoma de que as campañas de concienciación e a mellora na provisión de servizos (como a colocación estratéxica de contenedores) están comezando a dar os seus froitos, nun contexto onde a sustentabilidade da festa se cuestiona cada vez máis.
A xestión da tradición
A ‘noite meiga’ enfróntase a un dilema inherente ao seu propio éxito. Canto máis grande e celebrada é, maior é o desafío para a súa xestión racional. O desaloxamento das praias a primeira hora non é un acto meramente coercitivo, senón a conclusión lóxica dun evento que debe conviver coa vida cotiá da cidade. A fronteira entre a festa popular desbordada e a necesidade de garantir a seguridade viaria e sanitaria é un equilibrio que o Concello tenta manter cada ano cun dispositivo que mobiliza a axentes, sanitarios e servizos de limpeza durante máis de 24 horas seguidas.
A valoración oficial apuntou a unha noite que, pese á elevada afluencia, non rexistrou episodios violentos nin accidentes de especial.
