Hai aeroportos que parecen condenados a un papel secundario, e outros que, case sen facer ruído, mudan a pel ata converterse en algo distinto. O Aeroporto de Santiago, o Rosalía de Castro, pertence con claridade ao segundo grupo. O que ata fai non tanto era unha terminal pensada para canalizar o turismo estacional cara ás praias galegas ou para enlazar cos grandes hubs nacionais foi virando cara a un perfil moito máis ambicioso. Xa non se trata só de traer visitantes á cidade do apóstolo; trátase de situar a Galicia no mapa das conexións intercontinentais. Unha metamorfose que, máis alá das rutas concretas, plantea preguntas de fondo sobre o modelo de desenvolvemento ao que aspira a comunidade.
Unha metamorfose que non é froito do azar
Non fai tantos anos, a oferta do aeroporto compostelán asemellábase á de calquera aeródromo rexional da fachada atlántica: voos a Madrid e Barcelona como columna vertebral, algún enlace puntual con Baleares ou Canarias, e unha pequena constelación de destinos vacacionais europeos durante os meses de verán. Era unha programación útil, sen dúbida, pero tamén limitada. A sensación de que Galicia quedaba fóra das grandes rutas internacionais era recorrente entre viaxeiros de negocios e turistas de longa distancia. Ese escenario cambiou de forma substancial. A chegada de conexións cos Estados Unidos e a apertura de liñas que unen Santiago con capitais europeas de primeira orde non son feitos illados, senón o resultado dunha estratexia sostida no tempo por parte das administracións e da propia lóxica do mercado turístico.
O fenómeno non é exclusivo de Santiago, pero aquí adquire matices propios. Mentres outros aeroportos españois centraron o seu crecemento no baixo custo ou na conexión con grandes hubs, o de Lavacolla soubo xogar a baza do turismo cultural e de peregrinación. O Camiño de Santiago funciona como un imán que atrae a visitantes de todos os recunchos do planeta, e ese fluxo serviu de panca para que as aeroliñas se decidan a apostar por rutas que, doutro xeito, talvez non terían xustificación comercial. A combinación de patrimonio, natureza e unha marca internacional consolidada fixo o resto.
O viaxeiro xa non é o mesmo
Detrás desta transformación hai un cambio no perfil do pasaxeiro que chega á terminal compostelá. Se antes o aeroporto era maioritariamente utilizado por galegos que regresaban de traballar fóra ou por turistas nacionais en busca de sol e praia, agora a mestura é notabelmente máis diversa. O viaxeiro de longa distancia, con maior poder adquisitivo e estadas máis longas, converteuse nun usuario habitual. Isto ten consecuencias directas na economía local: non só aumenta o gasto en aloxamento e restauración, senón que tamén se dinamiza o comercio de proximidade e os servizos relacionados co idioma, a cultura e a mobilidade sostible.
Ademais, a apertura de rutas transcontinentais beneficia á diáspora galega, que durante décadas reclamou conexións directas con América para facilitar o regreso e o intercambio. Para moitos emigrantes e os seus descendentes, poder voar directo a Santiago desde Nova York supón un acurtamento simbólico e real da distancia coa terra das súas orixes. Un vínculo emocional que a política aeroportuaria soubo capitalizar, pero que tamén xera expectativas sobre a continuidade e a frecuencia destes enlaces.
Os retos que veñen: está todo preparado?
Sen embargo, toda transformación trae consigo desafíos. A internacionalización do aeroporto de Santiago non se sostén só coa chegada de novos voos; require investimentos en infraestruturas, tanto dentro da terminal como nos accesos terrestres. A conexión ferroviaria coa cidade, a capacidade de aparcamento, os servizos de alugamento de vehículos.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.