A cidade de Lugo despide estes días a unha figura discreta pero de profunda pegada social. Luis Jesús Lence Ferreiro, fillo menor do histórico empresario Jesús Lence, faleceu este xoves en Madrid, onde recibía coidados sanitarios especializados. A súa partida reabre a memoria dunha historia familiar marcada pola enfermidade, o esforzo e unha transformación silenciosa que acabaría beneficiando a centos de pacientes con dano cerebral en toda Galicia.
Nado a mediados dos anos setenta, Luis era un mozo cheo de vitalidade e proxectos. Quen o coñeceu na capital lucense recordao como unha persoa entusiasta, con plans de formarse en xestión empresarial para incorporarse ao negocio familiar. Pero a vida lle tiña reservado un camiño moi distinto. Unha enfermidade grave, que o afectou sendo moi novo, truncou eses soños e sometéuno a tratamentos durísimos que terminaron deixándolle graves secuelas.
Unha enfermidade que o cambiou todo
A dor marcou para sempre a existencia dese mozo e, con el, a de toda a súa familia. As súas irmás, entre elas María Jesús e Carmen Lence —actual presidenta do Grupo Lence—, viviron de cerca ese calvario. Pero foi o seu pai, Jesús Lence, quen experimentou unha transformación máis profunda. O fundador do imperio lácteo lucense, un home tradicionalmente reservado e de carácter contido, atopou no sufrimento do seu fillo un motor inesperado.
O falecemento de Luis devolve á actualidade unha historia que poucas veces se contou con detalle. Jesús Lence, que faleceu hai algúns anos, nunca foi un personaxe dado aos focos nin ás declaracións grandilocuentes. Todo o contrario: era un traballador incansable, de sentimentos profundos pero contidos, que expresaba a súa xenerosidade con feitos máis que con palabras.
Foi precisamente esa natureza a que o drama familiar se convirtiera en un proxecto colectivo. Porque doutro dolor nasciu algo que hoxe é referencia no norte de España: o centro de dano cerebral de Castro de Ribeiras de Lea, na comarca de A Terra Chá.
Un proxecto pioneiro en Galicia
A idea surgiu dunha conversación directa. Jesús Lence chamou a unha das persoas que máis sabía entón de atención a pacientes con lesións cerebrais en Galicia para planteulle unha proposta audaz: crear en Lugo unha residencia especializada para persoas con dano cerebral. Nestos momentos, a comunidade autónoma mal contava con servizos para atender a estes enfermos. As familias sexían obligadas a buscar recursos fora de Galicia ou a asumir en casa uns cuidados que poquitos coñecían proporcionar.
O proxecto echou a andar grazas a implicación de toda a sociedad lucense. As empresas de referencia da cidade aportaron o seu grano de arena, e o impulso de Lence resultou decisivo para superar os obstáculos. Quen traballou codo con codo con él en aquella aventura destacan o seu carácter obstinado: cando se marcaba un obxectivo, iba ata o final e o facía ben. Non era un home de medias tintas.
O centro de Castro de Ribeiras de Lea abriu as súas portes e hoxe é un referente no tratamento do dano cerebral. Dispón de 70 camas e un centro de día, e atiende a pacientes procedentes de toda Galicia e mesmo de outras comunidades. Pero o compromiso de Lence non se detuvo na construcción do edificio. O empresario siguió implicándose na mellora dos servizos e na adquisición de equipamento puntero.
Máquina pionera para volver a andar
Entre as anécdotas que circulan no entorno do centro, hai unha que ilustra ben o carácter de Xesús Lence. Nun momento dado, o empresario empeñouse en comprar unha máquina de rehabilitación para axudar a camiñar aos pacientes. Non era un aparato calquera: trátase dun equipo carísimo, de última xeración, que non existía noutro centro de Galicia nese momento. Algúns pensaron que era un gasto excesivo, pero Lence non dubidou. A máquina foi adquirida e pronto converteuse nunha ferramenta clave para a rehabilitación dos pacientes do centro.
