Galicia rexistra case 39.000 solicitudes no proceso de regularización de migrantes

Rematado o prazo extraordinario de presentación de instancias, o balance definitivo lanza unha radiografía que invita a pararse a pensar. Galicia rexistrou preto de 39.000 solicitudes de regularización migratoria, un volume que logrou dobrar as previsións iniciais que manexaba o Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións. A comunidade sitúase así como a novena do Estado con maior número de peticións presentadas, un dato que revela a verdadeira dimensión da poboación que residía no limbo administrativo.

A ninguén se lle escapa que a demografía é o auténtico terremoto que agarda a esta terra. Dentro deste complexo escenario, o volume de peticións galegas confirma o que moitos expertos en dinámicas de poboación veñen avisando desde hai anos. A chegada de novos veciños converteuse no principal motor para evitar o despoboamento de amplas zonas do rural, así como para soster a cadea produtiva das nosas cidades. A cifra fala por si soa. Falamos de miles de persoas que viron nesta medida do Executivo central unha vía para saír da economía somerxida, regularizar a súa situación e poder acceder a un mercado laboral que demanda con urxencia traballadores. Demasiado tempo agardando este recoñecemento.

14.269 citas e o reto da maquinaria estatal

Xestionar unha avalancha de expedientes desta magnitude non é unha tarefa que se resolva cun simple trámite informático. Para intentar dar saída a este voluminoso bloque de instancias, as autoridades asignaron un total de 14.269 citas nas oficinas dependentes da Administración en territorio galego. A abismal diferenza entre o número de solicitudes presentadas —case 39.000— e as citas efectivamente concedidas pon de manifesto o grave colo de botella que sofren os rexistros públicos.

Quen tentou tramitar un documento nos últimos tempos coñece de primeira man a angustia que provoca a falta de quendas e a incerteza. Non é menor o dato de que o Goberno teña saído ao paso para destacar publicamente o inmenso esforzo realizado polas plantillas das oficinas de estranxeiría. Os altos cargos do departamento responsable tiveron que comparecer para botar luz sobre este balance, recoñecendo de forma tácita o desafío loxístico que supuxo habilitar os recursos materiais e humanos necesarios. Ao final, dobrar as previsións ten un custo estrutural que a maquinaria estatal debe asumir sen escusas, axustando a súa capacidade real á demanda social.

O peso do fenómeno migratorio na economía local

Dificilmente pode entenderse a magnitude destes números sen dirixir a mirada cara ao noso propio tecido produtivo. As comarcas do interior ourensán, as Rías Baixas ou a franxa costeira lucense dependen cada vez máis da man de obra foránea para manter a súa actividade económica a flote. Non parece casualidade. Abonda con asomarse a calquera residencia de maiores, á hostalaría de tempada ou ás tarefas do campo para comprobar cales son os que sosteñen hoxe o peso de xornadas extenuantes.

Este proceso extraordinario non é un mero arranxo burocrático; representa a formalización dunha realidade social e laboral que xa estaba funcionando a pleno rendemento na sombra. Poucas veces unha decisión tomada en Madrid ten un impacto tan directo e palpable na supervivencia dos pobos de aquí. Cómpre recordar que sacar a estas persoas da irregularidade tamén supón un beneficio directo e matemático para as arcas públicas, xa que pasan a cotizar, a ter dereitos laborais e a consumir dentro das marxes estritas da legalidade.