Carmen Flores, presidenta da Asociación Defensor do Paciente, volveu poñer o dedo na chaga ao alertar sobre o custo humano das folgas médicas. Nunha comunidade onde a dispersión demográfica e o envellecemento xa presionan o sistema, as mobilizacións prolongadas e as cancelacións de consultas e cirurxías reavivan a tensión entre a lexítima reivindicación profesional e o dereito da cidadanía a recibir atención en tempo e forma. A escena de pacientes que esperan —e ás veces empeoran— é unha imaxe que non deixa indiferente nin en A Coruña nin en comarcas rurais como A Mariña.
A atención en primeira liña: que están deixando as protestas
As consecuencias son palpables na actividade diaria de hospitais e centros de saúde. Pacientes con patoloxías crónicas que viron pospostas revisións, probas diagnósticas que acumulan atraso e intervencións programadas que caen do calendario son realidades que se repiten. Equipos de xestión hospitalaria recoñecen que, cando a protesta é prolongada, os mecanismos de substitución e os chamados servizos mínimos non sempre cobren as especialidades máis demandadas nin as gardas máis técnicas.
A perda de continuidade asistencial ten impacto máis alá do malestar: supón risco para a evolución clínica dalgúns casos. Familias de persoas maiores relatan como se duplican as consultas nas urxencias cando as consultas programadas non se celebran; en municipios cunha soa consulta de atención primaria, a saturación gaña a rúa. Non é, en palabras de pacientes e asociacións, unha cuestión de ideoloxía: trátase de que quen enferma necesita unha resposta sanitaria, non un conflito alleo que dilate o seu proceso de recuperación.
Desde a Asociación Defensor do Paciente subliñan que respectan o dereito á protesta, pero alertan do efecto acumulativo. Xa figura na súa memoria anual o aumento de reclamacións relacionadas con dilacións e con dificultades para acceder a probas complementarias. Nas reclamacións repítese unha mesma queixa: non van ao médico para velo á cara, van porque están enfermos. Esa frase, sinxela, resume a sensación de moitos usuarios: a sanidade non pode ser refén dun conflito que non sempre parece dirixido ao fondo do problema.
Estatuto Marco, contratos e a demanda de recoñecemento médico
No centro do conflito está o borrador do Estatuto Marco, a norma que pretende regular as condicións básicas do persoal estatutario do Sistema Nacional de Saúde. O desencanto non é únicamente salarial; abrangue dedicación exclusiva, xornada, retribucións polas gardas e a regulación da mobilidade entre o público e o privado. Unha parte significativa do colectivo médico reclama o recoñecemento da súa especificidade profesional: responsabilidade clínica, gardas de alta complexidade e a esixencia de formación continua que, sosteñen, non encaixa ben nun marco homoxéneo.
En Galicia a cuestión adquiriu matices propios. A coexistencia entre o Sergas e a provisión privada de servizos sanitarios xerou situacións nas que profesionais combinan a actividade en varios centros, algo que alimenta suspicacias entre os usuarios cando se propón a redución de gardas sen unha dedicación exclusiva clara. Para os médicos, a retribución polo tempo de garda e a regulación da xornada son demandas que, na súa opinión, permitirían unha práctica máis segura e sostible. Para os pacientes e asociacións, a prioridade é que as protestas non poñan en risco operacións ou probas esenciais.
Os sindicatos médicos sosteñen que a precariedade contractual, os turnos interminables e a sobrecarga asistencial son o caldo de cultivo do conflito. A memoria de recortes e falta de reposición de plantillas tras a crise económica e a presión engadida pola pandemia explican en parte a radicaliz
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.