Contárao La Voz de Galicia, e a imaxe ten poso de historia: Jorge Otero, coa camiseta da selección española, posa en Nigrán. Non é un xesto calquera. O defensa, natural deste concello pontevedrés, forma parte dun club moi selecto. Só quince futbolistas galegos vestiron a elástica nacional nun Mundial. El fíxoo nos Estados Unidos, en 1994. E agora, máis de trinta anos despois, outro nome propio da comarca pode escribir unha páxina dourada.
Un orgullo que cruza xeracións
A selección española afronta o Mundial de 2026 cun claro acento galego. E non é para menos. Borja Iglesias, dianteiro de referencia, aspira a converterse no primeiro futbolista nado en Galicia en alzar a Copa do Mundo. Unha posibilidade que, en Nigrán, se segue cunha mestura de emoción e esperanza. Otero verbalízao sen titubeos: se o de Santiago de Compostela logra o fito, a celebración será colectiva. O país enteiro, di, festexarao como propio.
Convén lembrar que o listón está alto. Desde aquel afastado 1934, cando Chacho se converteu no pioneiro, ata o presente, a representación galega nos mundiais foi escasa pero de calidade. Cada nome ten o seu peso. E o de Borja, en caso de éxito, sumaría un capítulo inédito. Ninguén antes o conseguira. Aí está a clave.
O recordo dun torneo magnífico
Otero fala desde a experiencia. A súa participación no Mundial dos Estados Unidos, malia as dúbidas iniciais que rodearon ao combinado nacional, cualifícaa de «magnífica». Un torneo que, visto en perspectiva, marcou un antes e un despois na forma de entender o fútbol de seleccións. Aquela España, con xogadores da talla de Guardiola, Hierro ou Caminero, plantou cara aos mellores. E Otero, desde o seu posto na defensa, foi testemuña de excepción.
Non é menor o dato: o de Nigrán é un deses quince privilexiados que levaron o nome de Galicia polo mundo na máxima competición futbolística. Un legado que agora pode engrandecerse. A cifra fala por si soa. Quince en case un século. Demasiado tempo sen un campión galego.
Un vínculo que transcende o deportivo
A conexión entre Otero e Borja Iglesias vai máis alá do mero feito de compartir orixe xeográfica. Ambos representan unha forma de entender o fútbol, con raíces no fútbol base galego e unha proxección que os levou á elite. En Nigrán, onde Otero é figura venerada, o seguimento ao dianteiro é case obsesivo. Cada gol, cada partido, cada paso cara ao título vivese con intensidade.
O certo é que a posibilidade de que Galicia teña por fin un campión do mundo xerou unha corrente de ilusión difícil de ignorar. O fútbol, sábase, é capaz de unir vontades. E neste caso, a figura de Borja Iglesias actúa como catalizador dun sentimento colectivo que leva décadas latente. Quince futbolistas. Noventa anos de historia. E un único obxectivo que ata agora se resistira.
O peso da historia
Se algo demostra a traxectoria de Otero é que o camiño ata un Mundial é longo e cheo de obstáculos. Pero tamén que, cando se alcanza, a recompensa é imborrable. O defensa de Nigrán garda con cariño aqueles días nos Estados Unidos. Un torneo que, malia as críticas e os prognósticos adversos, terminou sendo unha experiencia inesquecible. Agora, trinta e dous anos despois, outro galego pode superar esa fazaña.
Compartir esta nova
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. Amizade Cela e Aparicio: exposición no Liceo de Ourense
- 2. Catro pontevedresas pasan de inspección marítima a Mrs. +30
- 3. TVG inicia unha xira de castings en A Coruña para un novo concurso
- 4. Día do Pai 2026: 19 de marzo festivo en Santiago, Galicia
- 5. Notas de corte 2026 en las universidades gallegas: carreras con más demanda y salidas
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita