Cando un traballador perde a vida no seu posto, a maquinaria xudicial adoita engraxarse con lentitude. Sete anos despois de que as chamas devorasen parte dunha planta industrial na provincia de Lugo, o proceso xudicial que busca depurar responsabilidades está a piques de comezar. Máis alá das penas solicitadas, este caso interpela directamente á cultura preventiva dun sector —o da transformación da madeira— que en Galicia concentra un número significativo de accidentes graves e mortais.
O longo camiño cara ao banco
O vindeiro luns, un xulgado de Lugo acollerá a vista oral contra catro persoas vinculadas á xestión dunha fábrica de taboleiros. A Fiscalía sostén que houbo unha cadea de deixación de funcións que culminou nunha explosión seguida dun incendio de gran magnitude. As peticións de condena —catro anos de prisión para cada un— reflicten a gravidade que o ministerio público atribúe aos feitos, pero tamén poñen sobre a mesa unha pregunta incómoda: por que tiveron que transcorrer sete anos para que o caso chegue a xuízo?
A demora non é un fenómeno illado. Os tribunais do social e do penal en Galicia arrastran unha carga de traballo que dificulta a tramitación áxil deste tipo de procedementos, onde conflúen aspectos técnicos, periciais e testemuñais. Mentres tanto, as familias das vítimas viron pasar os anos sen unha resposta xudicial definitiva. A espera, nestes casos, convértese nunha segunda condena.
Un sector con materias pendentes
A industria da madeira e os seus derivados é un dos motores económicos da Galicia interior. Porén, os datos de sinistralidade laboral neste ámbito son persistentemente elevados. A manipulación de materiais inflamables, a existencia de po combustible e a maquinaria pesada converten estas plantas en contornos de alto risco. O incendio de 2019 non foi un accidente excepcional, senón a manifestación máis tráxica dunha realidade que leva anos sobre a mesa dos sindicatos e dos técnicos de prevención.
Nos informes internos da empresa, que non se fixeron públicos ata despois da traxedia, xa se sinalaban deficiencias nos sistemas de extracción de po e na formación do persoal. Pero a presión produtiva e a falta de inspeccións sistemáticas —agravada, segundo denuncian os representantes dos traballadores, pola redución de efectivos da Inspección de Traballo na comunidade— crearon o caldo de cultivo para que un fallo técnico se convertese nunha catástrofe.
As leccións que non se aprenden
Na última década, polo menos media ducia de incendios de similar envergadura rexistráronse en fábricas de taboleiros e serradoiros da cornixa cantábrica. En todos eles, as conclusións apuntan a un denominador común: o insuficiente investimento en medidas de seguridade pasiva e activa. Extintores obsoletos, saídas de emerxencia bloqueadas ou plans de autoprotección non actualizados son fallos que se repiten unha e outra vez nos atestados.
A seguridade laboral non é un gasto, é un investimento. Pero a miúdo só se valora cando xa é demasiado tarde.
O caso que agora chega a xuízo engade un elemento adicional: a presunta desobediencia ás indicacións dos servizos de extinción durante as primeiras horas do sinistro. Segundo fontes próximas á investigación, os responsables da planta terían priorizado a protección da maquinaria sobre a evacuación ordenada do persoal, o que agravou as consecuencias. Este extremo, se se confirma, revelaría unha perigosa inversión de prioridades que o sistema xudicial deberá avaliar con detalle.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.