O Tribunal Supremo puxo fin a un proceso xudicial que se prolongou durante sete anos no caso dun veciño de Ourense atropelado cando circulaba en bicicleta. A resolución, notificada o mesmo día en que o afectado cumpría 40 anos, confirma o seu dereito a unha indemnización e pecha unha etapa marcada pola incerteza e o sufrimento.
O accidente ocorreu nunha vía urbana cando un vehículo que saía dun garaxe embistiu ao ciclista. As lesións foron graves: hernias discais, dor constante e un prolongado período de hospitalización que obrigou á vítima a permanecer postrada durante máis dun ano. Un xiro radical que lle impediu traballar e afrontar os gastos cotiáns.
Un accidente que tronzou unha vida
A vítima, que entón tiña pouco máis de trinta anos, adquirira recentemente unha bicicleta para os seus desprazamentos. Aquela mañá, apenas uns instantes despois de iniciar a marcha, un condutor que saía sen visibilidade suficiente a atropelou. O impacto foi violento, perdeu o coñecemento e foi trasladado de urxencia a un centro hospitalario.
As secuelas físicas foron devastadoras: ademais de hernias, sufriu lesións musculares e nerviosas que lle causaron unha dor persistente. Os médicos prescribiron repouso absoluto, o que significou pasar máis dun ano na cama. Durante ese tempo, dependeu dos seus familiares para as tarefas máis básicas e viu como o seu proxecto de vida se desmoronaba.
Un longo percorrido xudicial
Iniciado o proceso, a loita polo recoñecemento dos seus dereitos converteuse nunha nova fonte de angustia. A parte contraria recorreu as sentenzas favorables, alongando o procedemento. O caso pasou por varias instancias: o xulgado de primeira instancia, a Audiencia Provincial e, finalmente, o Tribunal Supremo. Cada etapa consumiu meses e mesmo anos, durante os cales a vítima non recibiu compensación algunha.
A espera foi especialmente dura porque as necesidades económicas eran acuciantes. Os tratamentos médicos, a rehabilitación e a perda de ingresos xeraron unha débeda crecente. O sistema xudicial, en lugar de proporcionar unha solución áxil, converteuse nun obstáculo adicional. O afectado tivo que se armar de paciencia e confiar en que a xustiza acabaría por chegar, aínda que tarde.
Materia pendente da xustiza civil
Este caso non é unha excepción. Os tribunais españois arrastran unha sobrecarga de traballo que provoca demoras sistemáticas nos litixios civís, especialmente en reclamacións por accidentes de tráfico. Mentres os prazos se alargan, as vítimas ven agravada a súa situación: as lesións non esperan, os gastos acumúlanse e a saúde mental reséntese. A xustiza, concibida para reparar danos, acaba por engadir un prexuízo adicional: o tempo perdido.
Denunciouse en numerosas ocasións que a duración destes procedementos pode alargarse considerablemente, e que os recursos a instancias superiores duplican ese prazo. O resultado é que moitas persoas desisten de reclamar ou aceptan acordos por debaixo do xusto con tal de pechar o asunto. A reforma da Lei de Axuizamento Civil segue a ser unha tarefa pendente que os sucesivos gobernos non abordaron coa profundidade necesaria.
Unha vitoria agridoce
A sentenza do Supremo supón un respaldo legal para a vítima. Non obstante, os sete anos de espera deixaron pegadas fondas. As secuelas físicas son irreversibles en boa medida, e os ingresos perdidos non se recuperarán. A indemnización, aínda que necesaria, dificilmente compensará o desgaste emocional e as oportunidades laborais que ficaron no camiño.
Co fallo, o afectado obtén a razón que reclamara durante tanto tempo, pero nada pode devolverlle os anos de incerteza. A xustiza tardía, como se dixo tantas veces, non é xustiza.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.