A Boa Vila réndese á súa Semana Grande: ficción, devoción e o pistoletazo de saída

Pontevedra xa respira as súas Festas de A Peregrina. Co pregón inaugural e o tradicional chupinazo, a capital do Lérez deixou atrás a rutina cotiá para se mergullar nunha das súas semanas máis agardadas. O encargado de abrir este ciclo festivo optou por unha fórmula literaria que mesturou a realidade máis palpar coa ficción narrativa.

Ninguén agardaba un pregón ao uso. E non o foi. A elección do pregoeiro, unha voz profundamente ligada ao oficio da cidade e á memoria histórica local, garantía un discurso afastado dos tópicos habituais. O resultado foi un texto que indagou na esencia da urbe para explicar os motivos polos que os seus habitantes consideran a esta capital o mellor recuncho do mundo.

O trampolín entre a crónica e a imaxinación

Difícil é atopar a alguén máis axeitado para trazar a fronteira entre o que pasou e o que puider ser. O xefe do arquivo do diario decano da cidade, tamén recoñecido crítico literario, foi o encargado de ler o discurso de apertura fronte aos pontevedreses congregados para a ocasión. Cómpre lembrar que a figura do pregoeiro en Galicia non é un mero rol decorativo; é quen marca o ton, quen afina o ánimo dos días vindeiros.

O texto pronunciado desde o balcón principal botou man de recursos propios da literatura para trazar un retrato íntimo. A través dun relato que navegou entre o documentado e o imaxinado, o autor defendeu que a capital das Rías Baixas é o máis próximo a un mundo ideal. Non é unha declaración menor nuns tempos nos que o optimismo urbano escasea. A mestura de evocación poética e rúa real funcionou como un espello onde os veciños puideron recoñecerse.

O estrondo que despide o verán e recibe o outono

Poucas veces un cohete marca un antes e un despois tan marcado no calendario dunha provincia. Tralas palabras do pregoeiro, o son do chupinazo rasgou o ceo sobre o casco histórico. Ese estrondo inconfundible é o sinal que milleiros de persoas agardan cada mes de agosto para abandonar as reticencias e entregarse ao programa de actos da Semana Grande. A ninguén se lle escapa que as Festas de A Peregrina representan o gran acontecemento identitario do ano, un periodo no que a devoción á patroa e o folgor popular camiñan da man polas rúas empedradas.

O certo é que Pontevedra vive estes días cunha intensidade diferente. As marquesinas, as prazas e as rúas énchense dun bulicio que contrasta coa tranquilidade habitual dunha cidade que fixo da peonalización a súa gran sinal de identidade internacional. Durante esta semana, a urbe transfórmase nun gran escenario ao ar libre onde a música, a gastronomía e o encontro se suceden a un ritmo vertixinoso. De menos tempo agardando estes días de descanso colectivo para non esixrmolos até a última gota.

O peso da memoria na cidade das Rías Baixas

Non é menor o dato de que o discurso inaugural correra a cargo dun perfil estritamente vinculado á custodia da memoria informativa. O arquivo periodístico é, en moitas ocasións, o verdadeiro pulmón dunha comunidade; garda as súas ledicias, as súas traxedias, os seus pequenos e grandes logros. Que a Semana Grande arrinque da man de quen vela por ese legado outorga ás festas un marchamo de solemnidade e arraigo que trascende a simple celebración lúdica.

Aí está a clave das festas grandes de Galicia. O éxito destes programas non radica unicamente na calidade das orquestras, no lucimento dos lumes artificiais ou no mar de branco e azul que inunda as xornadas dedicadas á patroa. O verdadeiro músculo festivo sostense sobre o orgullo de pertenza, esa chispa que fai que o discurso de apertura cale fondo entre o público.