A transformación dos Cantóns en A Coruña segue xerando un debate que trascende o meramente estético. Mentres as obras avanzan, a cidade enfróntase a unha pregunta incómoda: ¿estamos ante unha necesaria modernización do espazo público ou ante un experimento urbanístico que ignora a identidade do lugar? A polémica ao redor da nova grada e da caseta do ascensor abriu un fronte político que promete ser decisivo nas próximas eleccións municipais.
Un proxecto que divide opinións dende os cimentos
O que comezou como unha renovación do pavimento e da accesibilidade converteuse nun símbolo das tensións entre o goberno local e a oposición. A instalación dunha plataforma escalonada no pleno corazón da cidade foi recibida con escepticismo por parte de sectores que a consideran unha intrusión visual nun entorno cargado de historia. Non é só unha cuestión de gustos: o deseño, cos seus bancos de formigón e gradacións, foi tachado de frío e pouco integrador por algúns colectivos vecinais.
A alcaldesa, Inés Rey, defendeu en repetidas ocasións a necesidade de esperar a que as obras estean finalizadas para emitir un xuízo xusto. Con todo, a paciencia non parece ser unha virtude compartida por todos. Mentres os operarios traballan, as críticas se acumulan, e o proxecto converteuse nun escaparate das diferenzas ideolóxicas sobre como debe ser o espazo público nunha cidade do século XXI.
A sombra da polémica: máis aló da estética
Un dos puntos máis controvertidos foi a falta de sombra nun espazo que, no verán, convértese nunha placa solar. A resposta do goberno local, argumentando a dificultade de plantar árbores sobre un aparcamento subterráneo, non convenceu a todos. De feito, a solución adoptada —rodear un parterre con bancos— parece unha aposta a longo prazo: as árbores recentemente plantadas tardarán anos en ofrecer o alivio que os viandantes demandan hoxe.
Esta situación pon sobre a mesa un dilema recorrente no urbanismo contemporáneo: ¿como equilibrar a funcionalidade inmediata coa sustentabilidade futura? Mentres tanto, os cidadáns pregúntanse se o deseño prioriza a estética fotoxénica ou a comodidade real dos que usan o espazo a diario.
O factor político: un pico e unha pala como promesa electoral
O debate urbanístico derivou nun pulso político de alto voltaxe. O candidato do PP, Miguel Lorenzo, elevou o ton ao prometer que, se gaña as eleccións municipais de maio, derrubará a caseta de hormigón que albergará o ascensor do aparcamento. A súa ameaza de acudir «con un pico e unha pala» non é unha simple ocorrencia: reflicte unha estratexia para capitalizar o descontento dun sector da poboación que ve nestas obras un exceso de hormigón e unha perda da esencia dos Cantóns.
Lorenzo, que se erigiu nun dos principais detractores do proxecto, centra as súas críticas no impacto visual. Para el, a grada e a caseta desvirtuan un entorno que os coruñeses senten como propio. A pregunta é se esta promesa de demolición é un xesto populista ou unha declaración de intencións seria que, de cumprirse, suporaría un novo varapalo económico e lóxico para a cidade.
A «sala de estar» dos coruñeses: un concepto en disputa
Tanto o goberno local como a oposición coinciden nunha cousa: os Cantóns son «a sala de estar» da cidade. Con todo, discrepan radicalmente sobre como debe ser ese salón. Para uns, debe ser un espazo diáfano, moderno e accesible, aínda que iso implique renunciar a parte da arboladura tradicional. Para outros, a esencia dese lugar reside no seu carácter acolledor, con sombra, bancos de madeira e unha estética que non choque co entorno histórico.
