Carlos Saura volve a situarse no centro do debate cinematográfico grazas ao documental que presentou a súa filla no Festival de Málaga. Anna Saura levou á pantalla, durante a mostra malagueña do 10 de marzo de 2026, un achegamento íntimo á vida e á obra do director, co obxectivo de mostrar por que seguiu activo ata o final. O filme, titulado ‘Ese niño de la fotografía’, reúne material persoal inédito para trazar o día a día creativo e as obsesións dun autor que non deixou de traballar nin aínda na vellez. A proposta pretende explicar como a curiosidade e a disciplina sostiveron unha carreira longa e polifacética.

A directora do documental gravou a Saura nos últimos tres anos da súa vida, no seu despacho de Collado Villalba e nas viaxes que compartiron, e seleccionou arquivos familiares, fotografías, debuxos e gravacións que botan luz sobre o seu proceso. O resultado é un retrato que abandona a distancia institucional para revelar hábitos, obsesións e rutinas creativas que raramente xurdiran en entrevistas públicas. A película combina o material doméstico con fragmentos de arquivo televisivo e escenas das súas rodaxes para ofrecer unha visión completa da súa produción artística.

Lonxe de limitarse ao anecdotario, o documental busca contextualizar a traxectoria de Saura desde a súa infancia en Huesca ata a súa formación no Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematográficas de Madrid. Tamén se subliña a súa relación profesional con produtores como Elías Querejeta, con quen traballou en títulos emblemáticos que van desde ‘Elisa, vida mía’ ata ‘Mamá cumple 100 años’. Esa colaboración, xunto cos recoñecementos internacionais en festivais como Cannes e Berlín, foi decisiva para que Saura mantivese a súa actividade creativa durante as décadas do franquismo e a transición.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Anna Saura, que comezou a colaborar co seu pai con apenas 15 anos e que hoxe figura como produtora executiva en proxectos como ‘Día de caza’, explica que a súa motivación foi mostrar a un home que nunca se resignou á pasividade. Segundo a filla, Saura manteu ata os últimos momentos unha rutina de traballo que incluía a pintura e a fotografía, actividades que practicaba mesmo cando a súa saúde xa era fráxil. Ese impulso por crear e por documentar quedou reflectido nos abundantes materiais que o cineasta acumulou e que agora serven para construír a narración do filme.

O documental tamén indaga na dimensión plástica do autor, que non só asinou películas senón que atopou na fotografía e na pintura outras vías de expresión. A relación coa súa familia artística, entre a que se inclúe a colaboración co seu irmán, o pintor Antonio Saura, aparece como un elemento máis para entender a súa mirada. A película pretende así ofrecer claves para revisar a súa filmografía á luz dunha práctica creativa poliédrica, que non se limitou ao set de rodaxe.

Alén do arquivo e das anécdotas, a peza pon en valor a figura dun creador que traballou cunha mestura de método e apetito pola experimentación, unha combinación que, segundo a súa filla, lle permitiu manterse en activo ata idades avanzadas. A selección de materiais e o testemuño directo de quen o acompañaron buscan transmitir esa enerxía e provocar no público o desexo de revisitar títulos como ‘Deprisa, deprisa’ ou ‘Cría cuervos’.

Anna Saura destaca ademais o esforzo de ordenar e preservar a documentación do cineasta, un legado que agora sae á luz para completar o perfil público dunha das figuras máis relevantes do cine español do último medio século. O documental, que combina memoria familiar e análise artística, aspira a ser unha peza de referencia para estudosos e afeccionados por igual. A vontade declarada da produtora é que o espectador comprenda non só a obra senón o pulso vital que a sosteña.

Con esta aproximación, o filme preséntase como unha invitación a redescubrir a obra de Saura desde a proximidade: sen mitificalo, pero tampouco reducindo a súa figura aos éxitos de taquilla ou á crónica festivaleira. Ao final, a cinta opera como testemuño dunha forma de entender a creación como hábito diario e como empeño constante, e sitúa esa conduta no corazón dunha filmografía que segue a despertar interese e debate.