O Santuario da Peregrina de Pontevedra recupera o seu esplendor tras unha inversión de 300.000 euros
A novela dos andamios no corazón monumental de Pontevedra está a punto de escribir o seu último capítulo. As obras de restauración do santuario da Virxe da Peregrina, declarado Ben de Interese Cultural, afrontan xa a súa recta final e pecharán unha etapa complexa a principios de agosto. A noticia chega nun momento clave para a cidade, que se prepara para celebrar as tradicionais festas en honra á súa patrona co templo libre de estruturas metálicas e devolto ao seu mellor estado de conservación.
A conta atrás para retirar os andamios
Once meses. Ese é o tempo que tardou a pedra deste emblemático templo, xoia do barroco galego na plena Praza da Ferrería, en volver a respirar. O responsable autonómico da área de Cultura visitou o recinto este fin de semana para comprobar no terreo o ritmo das obras. O que viu parecelle haber dado a tranquilidade necesaria para lanzar unha mensaxe clara aos pontevedreiros: o proceso de retirada dos andamios xa comezou e concluirá antes de que finalize o presente mes. Demasiado tempo esperando ver as torres en todo o seu esplendor.
A ninguén se lle escapa que a imaxe do santuario engalanado con andamios se convertira nun paisaxe habitual para os que transitan a diario polo casco histórico. A promesa institucional agora é rotunda. O obxectivo principal da Administración é que veciños e visitantes poidan gozar das próximas festividades nun entorno totalmente renovado. Convén lembrar o peso simbólico deste espazo, punto de referencia obrigado para peregrinos que recorren o Camiño de Santiago na súa variante portuguesa e epicentro da devoción local.
Un plan de choque contra as humedades
Difícilmente pode mantense en perfecto estado un templo histórico se as inclemencias meteorolóxicas e o paso dos anos carcomen os seus cimientos. A intervención da Xunta supuxo unha inxección económica superior aos 300.000 euros. Non é menor o dato. A cifra fala por si soa da magnitude dun problema que levaba anos reclamando atención prioritaria por parte dos expertos en conservación do patrimonio histórico.
O foco principal desta actuación non foi meramente estético, algo fundamental para entender a auténtica dimensión do proxecto. Os operarios traballaron intensamente para solucionar os graves problemas de humedades que ameazaban a integridade das estruturas do edificio. Había que atacar o mal de raíz. Poucas veces unha actuación de mantemento coral logra chegar a tempo antes de que o deterioro estrutural sexa irreversible. A mellora das condicións xerais de conservación do templo garante, polo menos no papel, que a inversión económica terá unha longa vida útil.
A fachada recupera a luz na plena tempada estival
Quen paseara nas últimas semanas pola zona histórica da capital pontevedresa notará o cambio. As torres, elemento máis característico da silueta do santuario, xa deixaron de estar ocultas ao público hai poucos días. Ese hito visual marcou un punto de inflexión na obra. Permite agora imaxinar como quedará a praza cando os operarios retiren as últimas vallas de protección e eliminen por completo a maquinaria. Un escenario expectante. A cidadanía agarda con paciencia a devolución dun dos seus recunchos máis fotografados ao seu estado orixinal.
Non parece casualidade que o calendario de obra marque principios de agosto como data límite. A organización das festas patronais esixe contar co mobiliario urbano despejado. As rúas circundantes ao templo enchénse de actividade comercial, cultural e social durante esas datas. A presenza de maquinaria pesada no pleno fervor festivo sería un contrasentido difícil de asumir.
