A restauración do santuario da Peregrina estará lista a comezos de agosto

O Santuario da Peregrina de Pontevedra recupera o seu esplendor tras un investimento de 300.000 euros

A novela dos andamios no corazón monumental de Pontevedra está a piques de escribir o seu último capítulo. As obras de restauración do santuario da Virxe da Peregrina, declarado Ben de Interese Cultural, afrontan xa a súa recta final e pecharán unha etapa complexa a principios de agosto. A noticia chega nun momento clave para a cidade, que se prepara para celebrar as tradicionais festas na honra da súa patroa co templo libre de estruturas metálicas e devolto ao seu mellor estado de conservación.

A conta atrás para retirar os andamios

Once meses. Ese é o tempo que tardou a pedra deste emblemático templo, xoia do barroco galego na mesma praza da Ferrería, en volver a respirar. O responsable autonómico da área de Cultura visitou o recinto esta fin de semana para comprobar sobre o terreo o ritmo das obras. O que viu pareceulle dar a tranquilidade necesaria para lanzar unha mensaxe clara aos pontevedreses: o proceso de retirada dos andamios xa comezou e concluirá antes de que finalice o presente mes. Demasiado tempo agardando ver as torres en todo o seu esplendor.

A ninguén se lle escapa que a imaxe do santuario engalanado con andamios se convertera nunha paisaxe habitual para quen transita a diario polo casco histórico. A promesa institucional agora é rotunda. O obxectivo principal da Administración é que veciños e visitantes poidan gozar das próximas festividades nun entorno totalmente renovado. Convén lembrar o peso simbólico deste espazo, punto de referencia obrigado para peregrinos que percorren o Camiño de Santiago na súa variante portuguesa e epicentro da devoción local.

Un plan de choque contra as humidades

Difícilmente pode manterse en perfecto estado un templo histórico se as inclemencias meteorolóxicas e o paso dos anos carcomen os seus alicerces. A intervención da Xunta supuxo unha inxección económica superior aos 300.000 euros. Non é menor o dato. A cifra fala por si soa da magnitude dun problema que levaba anos reclamando atención prioritaria por parte dos expertos en conservación do patrimonio histórico.

O foco principal desta actuación non foi meramente estético, algo fundamental para entender a auténtica dimensión do proxecto. Os operarios traballaron intensamente para solucionar os graves problemas de humidades que ameazaban a integridade das estruturas do edificio. Había que atacar o mal de raíz. Poucas veces unha actuación de mantemento coral consegue chegar a tempo antes de que o deterioro estrutural sexa irreversible. A mellora das condicións xerais de conservación do templo garante, polo menos sobre o papel, que o investimento económico terá unha longa vida útil.

A fachada recupera a luz en plena tempada estival

Quen pasease nas últimas semanas pola zona histórica da capital pontevedresa notarán o cambio. As torres, elemento máis característico da silueta do santuario, xa deixaron de estar ocultas ao público hai escasos días. Ese fito visual marcou un punto de inflexión na obra. Permite agora imaxinar como quedará a praza cando os operarios retiren as últimas valas de protección e eliminen por completo a maquinaria. Un escenario expectante. A cidadanía agarda con paciencia a devolución dun dos seus recunchos máis fotoxénicos ao seu estado orixinal.

Non parece casualidade que o calendario de obra marque principios de agosto como data límite. A organización das festas patronais exixe contar co mobiliario urbano despexado. As rúas circundantes ao templo énchense de actividade comercial, cultural e social durante esas datas. A presenza de maquinaria pesada en plena ebulición festiva sería un contrasenso difícil de asumir