Un equipo de investigación da Universidade de California en Los Ángeles identificou en ratos circuítos neuronais que parecen conectar o coidado parental con comportamentos prosociais entre adultos, segundo un estudo publicado en Nature en marzo de 2026. Os científicos observaron como a actividade nunha rexión historicamente vinculada á crianza se relaciona coa tendencia a consolar compañeiros estresados, e manipularon esas mesmas neuronas para comprobar o seu papel causal. O achado suxire que a base neural da empatía podería deberse, en parte, ás redes que promoven o coidado das crías e que a organización deses circuítos queda influída pola experiencia familiar temperá.
Os investigadores rexistraron conduta e actividade cerebral en modelos animais, centrando a súa atención na área preóptica medial, coñecida pola súa implicación en condutas parentais. Aqueles exemplares que dedicaron máis tempo a acicalar e protexer as crías foron tamén os que con máis frecuencia ofreceron consolo a outros adultos angustiados, unha asociación que non se explicou por unha maior sociabilidade xeral. Para explorar a relación funcional entre ambos repertorios conductuais, o equipo combinou observacións etolóxicas con técnicas de neurofisioloxía e manipulación neuronal.
A comprobación experimental incluíu a inhibición selectiva das neuronas activadas durante as interaccións parentais; cando esas células quedaban silenciadas, os ratos reducían significativamente a súa resposta de axuda ante compañeiros estresados. Ese resultado achega evidencia de que un mesmo conxunto de neuronas pode mediar os actos de coidado filial e os de consolo entre iguais, e apunta a unha superposición funcional máis que a mecanismos completamente separados. Os autores subliñan que a intervención directa nesas vías altera comportamentos prosociais concretos sen afectar a outras formas de sociabilidade.
Ademais, o estudo trazou conexións entre a área preóptica medial e o sistema dopaminérxico, incluída a liberación de dopamina no núcleo accumbens, unha rexión clásica da motivación e da recompensa. Tanto o acto de coidar as crías como o de consolar un compañeiro resultaron intrinsecamente gratificantes para os animais, o que suxire que a recompensa reforzaría a expresión destas condutas. Esa vinculación cos circuítos da recompensa pode explicar por que certos comportamentos prosociais se consolidan e se repiten ao longo do tempo.
Como a crianza molda a empatía cerebral
A interpretación dos autores formula unha nova hipótese sobre a orixe dos comportamentos prosociais: a empatía tería emerxido a partir de circuítos evolutivamente destinados á crianza e, por tanto, sería modulable pola estrutura e a experiencia familiar durante o desenvolvemento. Se a arquitectura neuronal responsable do coidado filial pode facilitar condutas de axuda entre adultos, as vivencias temperás no seo familiar poderían deixar unha “asinatura” na organización deses circuítos. Ese marco achega unha perspectiva neurobiolóxica que conecta experiencias sociais temperás con predisposicións posteriores para a empatía.
Os resultados, con todo, deben interpretarse con cautela respecto da súa aplicabilidade directa ao ser humano. Os autores e expertos na materia lembran as limitacións inherentes aos modelos animais: diferencias na complexidade social, no desenvolvemento cerebral e nos matices da empatía humana esixen prudencia antes de extrapolar. Aínda así, a identificación de circuítos compartidos ofrece unha vía prometedora para investigar trastornos do desenvolvemento social e para entender como factores familiares temperás contribúen a perfís conductuais.
Desde a comunidade científica plantexase que estes achados poden orientar futuras investigacións sobre intervencións educativas e terapéuticas centra
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.